ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะ ฉือเฟิงเซียวคงต้องรวนผมเธอให้ยุ่งเหยิงไปแล้วแน่ๆ
เวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก!
โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เลือกทางผิด รีบหนีมาถึงที่ปลอดภัยได้ทัน
แต่อาการชาจากหัวใจที่เต้นแรงเกินไปยังไม่หายไป
มองดูหิมะขาวที่ไหลทะลักลงมา พวกเขายังรู้สึกตกใจไม่หาย
[ฉันขาอ่อนไปหมดแล้ว]
[คนเราตัวเล็กนิดเดียวต่อหน้าธรรมชาติ แม้แต่สิทธิ์ที่จะปฏิเสธก็ไม่มี]
[ฉันนึกว่าน้องเฉี่ยนจะเกลียดกู้ฮว่ากลุ่มนี้ซะอีก ที่แท้ก็ยังกลับไปช่วยพวกเขาอยู่นั่นแหละ]
[พูดเล่นก็พูดเล่น เฉี่ยนเป่าก็ไม่ได้เป็นปีศาจอะไรขนาดนั้น]
เฮ่อฟางจือก็รู้สึกเหลือเชื่อเหมือนกัน
เขาเกลียดฉือเฉี่ยนจริงๆ ตลอดมาเขาคิดว่าฉือเฉี่ยนแย่งทุกอย่างที่เป็นของกู้ฮว่าไป จึงรู้สึกไม่ยุติธรรมให้เธอ
ถ้าไม่มีฉือเฉี่ยน คนที่โตมาด้วยกันกับพวกเขาก็ควรเป็นกู้ฮว่า
ดังนั้นเขาเลยแสดงความเกลียดฉือเฉี่ยนออกมาบนหน้าเสมอ
ตอนนี้...
ถูกคนที่เกลียดที่สุดช่วยไว้ เขารู้สึกสับสนไปหมด
เห็นเฮ่อฟางจือมองมาฉือเฉี่ยนก็พูดขึ้นว่า "พวกคุณคงเคยได้ยินประโยคหนึ่งใช่ไหม"
"เวลาหิมะถล่ม ไม่มีเกล็ดหิมะก้อนไหนฟรี"
เฮ่อฟางจือกับพวก: ???
มีประโยคแบบนี้ด้วยเหรอ?
ฉือเฉี่ยนพูดช้าๆ ว่า "แล้วพวกคุณจะจ่ายค่าเลื่อนหิมะของฉันยังไง?"
"เธออยากได้เท่าไหร่?" สวีจื้อชิงถาม
"ก็แล้วแต่ว่าพวกคุณคิดว่าชีวิตตัวเองมีค่าแค่ไหน"