ไม่รู้ว่าใครทำไก่กรี๊ดหล่นไว้บนพื้น ฉือเฉี่ยนเหยียบมันแบนจนเด้งกลับไม่ขึ้นเป็นเวลานาน
อากาศเยือกแข็ง
สือเจี้ยนเฉินที่ไก่กรี๊ดช่วยชีวิตไว้ชะงักงัน
ฉือเฉี่ยนเหยียบอยู่ระหว่างขาของเขาพอดี ห่างไปนิดเดียวเท่านั้น ที่โดนเหยียบแบนก็คงเป็นเขาแล้ว
สือเจี้ยนเฉินมองไก่กรี๊ดที่ตายอย่างน่าเวทนาบนพื้น แล้วก็เสียวสันหลังแทนตัวเอง
และในตอนนี้ ฉือเฉี่ยนจะหนีก็ไม่ทันแล้ว
ฉือมู่เจ๋อใช้มือเดียวจับท้ายทอยเสื้อของฉือเฉี่ยน ยกเธอเดินไปที่ร่มกันแดด แล้วพูดกับฉือลี่เซินว่า "ผมพาเธอไปสั่งสอนหน่อย"
ฉือลี่เซินกวาดตามองฉือเฉี่ยนที่ทำหน้าน่าสงสาร พยักหน้าอนุญาต ในใจรู้สึกปลื้มใจไม่น้อย
ในบ้านมีคนยอมจัดการเจ้านี่สักที
ดี
ฉือเฉี่ยนชนะเกม แต่แพ้ศักดิ์ศรี
ต่อหน้าบรรดาแขกเหรื่อและเหล่าผู้เคราะห์ร้ายจากน้ำปะป๊า ถูกคุณลุงใหญ่ของตัวเองจับเดินไป
ตลอดทางเหมือนนกกระทาที่ทั้งน่าสงสารและไร้ทางสู้
ฉือเฟิงเซียวถึงกับชี้หน้าเธอหัวเราะ "ฮ่าๆๆ เฉี่ยนเป่า ให้แกไล่ตีคนอื่นไม่ยั้ง นี่โดนลงโทษแล้วใช่ไหมล่ะ?"
ฉือเฉี่ยนหันกลับมา ชูปืนฉีดน้ำยิงใส่เขา
"ปิ้ว ปิ้ว" สองเสียง กางเกงของฉือเฟิงเซียวกับฉือเฉาเซิงพังยับเยินพร้อมกัน
ฉือเฉาเซิงที่โดนลูกหลงด้วยความงงงวย "ผมไม่ได้พูดอะไรสักคำ ทำไมเธอถึงฉีดผมด้วยล่ะ?"
ฉือเฟิงเซียวกระแอม "เวลาเด็กโมโหมันก็เป็นแบบนี้แหละ พี่สอง ใครจะไปรู้ว่าให้ยืนข้างผม"
ฉือเฉาเซิง: "..."
ฉือมู่เจ๋อจับได้ว่าฉือเฉี่ยนแอบทำอะไรอยู่ ก็ยกเธอเขย่าๆ สายตาเชิงข่มขู่ "เอามา"
ฉือเฉี่ยนส่งปืนฉีดน้ำให้ แล้วก้มหน้าลงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ชนะเกมแล้วจะมีประโยชน์อะไร เธอแพ้ทั้งโลกแล้วต่างหาก!