ฉือลี่เซิน: "...เธออยู่กับรองพี่ชายของเธอ อย่าเอะอะโวยวายไปหน่อยเลย ถ้าไม่สร่างเมาก็ดื่มเพิ่มอีกแก้ว"
ฉือเฟิงเซียวยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ข้างถนน ลมพัดจนผมกระเซิง
เฉี่ยนเป่า...
ถูกลักพาตัวโดยลุงรองของเขา?!
*
สวนจิงสุ่ย
ฉือเฉาเซิงถอยรถเข้าที่จอด แล้วลงจากรถเรียกให้ฉือเฉี่ยนตามไป เข้าสู่อพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่ง
ที่นี่เป็นระบบหนึ่งชั้นต่อหนึ่งยูนิต หลังจากรูดบัตร ลิฟต์ก็ส่งตรงถึงชั้นสิบห้า
เมื่อเทียบกับอพาร์ตเมนต์ของฉือเฟิงเซียวที่เหมือนสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมแล้ว ฉือเฉาเซิงเห็นได้ชัดว่ามีอาการเจ้าระเบียบแบบย้ำคิดย้ำทำ ข้าวของทุกอย่างถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
การตกแต่งและข้าวของภายในก็เรียบง่ายและเรียบกริบถึงขีดสุด
"เธออยากดื่มอะไร" ฉือเฉาเซิงเดินไปที่ตู้เย็น
ฉือเฉี่ยนนั่งพับมือบนโซฟา ไม่มีกระจิตกระสำนึกเลยสักนิดว่าตัวเองเป็นตัวประกัน "โค้กเย็น ต้องมีหลอดดูดด้วย"
"ไม่มีโค้กเลย นมได้ไหม"
"เด็กๆ ต่างหากที่ดื่มนม ผู้ใหญ่อย่างเราต้องดื่มโค้ก"
"...นมไม่ได้เหรอ"
"นมหวานยังพอจะแทรกเข้าไปในท้องไหว ถ้าไม่หวานไม่เอา"
เด็กนี่ช่างเรื่องมากจริงๆ
ไม่ถึงสิบนาที ฉือเฉาเซิงก็อยากจะส่งเด็กนี่คืนกลับไปแล้ว
แต่ว่าทุนของสตูดิโอยังไม่โอนเข้าบัญชี
เพื่อนบอกว่าช่วงนี้มีโบราณวัตถุสมัยราชวงศ์ชิงดีๆ อยู่ชุดหนึ่ง จะเก็บไว้ให้เขาก่อน
ตอนนี้ในมือเขามีแค่ไม่กี่พันล้านเอง ไม่พอใช้จ่ายจริงๆ
ทำได้เพียงรอให้คุณพ่อใจอ่อน
ฉือเฉาเซิงนวดขมับตัวเอง ต่อสายชาร์จโทรศัพท์ เปิดแอปสั่งอาหาร ซื้อโค้กและพวกของใช้ส่วนตัวสำหรับเธอมาด้วย
แล้วถามฉือเฉี่ยนว่ายังมีอะไรให้ซื้ออีกไหม