คิ้วของฉือเฟิงเซียวกระตุกเล็กน้อย ก่อนถามฉือเฉี่ยนว่า “อยากลองเล่นดูไหม”
“มีเงินให้ไหมคะ” ฉือเฉี่ยนถามอย่างจริงใจ
ทำงานฟรีน่ะไม่มีทาง ยังไงก็ไม่มีทางให้ทำงานฟรีหรอก
ผู้กำกับพูดว่า “มีสิ มีแน่นอน เดี๋ยวผมจะให้ซองแดงใหญ่กับคุณเลย!”
ฉือเฉี่ยนตอบตกลงทันที
ผู้กำกับยังบอกเธออีกว่า บทนี้ไม่ได้ยากอะไร ขอแค่ให้ดูเป็นเซียน ส่วนที่เหลือเล่นตามสบายได้เลย
ฉือเฉี่ยน: เข้าใจแล้ว! เป็นเซียนก็พอ!
ผ่านไปสิบห้านาที ฉือเฉี่ยนที่แต่งตัวเสร็จก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน
ทุกคนอึ้ง เงียบกริบ นิ่งงันไป
ฉือเฉี่ยนสวมกระโปรงแพรนิ่มสีเขียวอ่อน ซ้อนทับกันหลายชั้น ชายกระโปรงพลิ้วสวย
แล้วก็
บนหลังของเธอมีกระดองเต่าอันใหญ่โต
หางตาของฉือเฟิงเซียวกระตุก “ฉือเฉี่ยน ที่หลังเธอนั่นมันอะไรน่ะ”
“ก็กระดองเต่าไงคะ”
“นี่เธอลืมไปแล้วเหรอว่าบทของเธอคือนางฟ้าน้อย” นางฟ้าน้อยที่ไหนเขาจะแบกกระดองเต่ากัน!
“หนูเปล่าลืมสักหน่อย” ฉือเฉี่ยนแบกกระดองเต่าค่อยๆ เดินย่องเข้ามา พูดอย่างมีเหตุผลว่า “ก็เต่าเซียนนี่นา จะไม่นับว่าเป็นเซียนได้ยังไง แล้วเต่าก็อายุยืนด้วย!”
ฉือเฟิงเซียวเอามือกุมหน้า เต่าเซียนน่ะมันใช่นางฟ้าน้อยที่ไหนกัน!!
เอาจริงนะ เขาให้เธอมาเป็นนางฟ้าน้อย
ไม่ใช่ให้เธอมาเป็นตัวตลก!
แต่ผู้กำกับกลับเบิกตากว้างอย่างดีใจ มองฉือเฉี่ยนแล้วตัดสินใจทันทีว่า “ความคิดของเฉี่ยนเฉี่ยนน่าสนใจมาก! เปลี่ยนบทนี้เป็นนางเต่าน้อยแทนละกัน!”