เซี่ยเจินเจินหน้าระเรื่อสลับซีด "ใครบอกว่าฉันไม่รู้จักหน้าน่ะ? ตัวเองน่ะสิที่ทำตัวเป็นนางเอก แต่แท้จริงก็แค่ซื้อทีมงานให้เขียนบทให้ ไม่เห็นจะต่างอะไรกับคนที่ชอบรังแกคนอื่น...อ๊า!!"
ฉือเฉี่ยนสั่งนกกระจอกเทศให้หันหลัง แล้วใช้ขาข้างเดียวโกยทรายไปทางด้านหลัง พรายเม็ดใหญ่ ๆ นั้นก็ร่วงใส่หน้าของเซี่ยเจินเจินไปเต็ม ๆ
นกกระจอกเทศใช้ความเร็วพายุหมุน ขุดทรายกลบร่างของเซี่ยเจินเจินไปครึ่งตัว
"แหวะ! อ๊าก!" เซี่ยเจินเจินพยายามดิ้นรน พร้อมกับตะโกนเสียงแหลม "ฉือเฉี่ยน! เธอบ้าไปแล้วหรา!"
"ใช่ ฉันบ้า แล้วใครมันไปยุ่งกับฉันก็ช่างไม่เข้าท่า" ฉือเฉี่ยนยิ้มกริ่ม "ฉันว่าเธอน่ะเอาหน้าซ้ายไปแปะที่แก้มขวาแล้วแหละ ด้านหนึ่งก็หน้าด้าน อีกด้านก็ไร้ยางอาย ถึงได้กล้ามาหอนใส่ฉันแบบนี้"
"จริง ๆ ก็เหมือนไฟตะวันออกไม่ติดตะวันตกก็ติด งี่เง่าแบบไหนเธอก็เป็นแบบนั้น"
"เคยเห็นคนโง่ แต่ไม่เคยเห็นคนโง่ระดับที่วงการแพทย์ต้องสั่นสะเทือน ค้นหาคำในพจนานุกรมทั้งเล่มก็หาคำมาอธิบายโรคของเธอไม่เจอ"
เซี่ยเจินเจินเต็มไปด้วยทราย แต่ยังพอเห็นสีหน้าโกรธจัดและสายตาแค้นเคือง
"กล้าทำกับฉันแบบนี้ พ่อฉันต้องไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"
"ก็ต้องดูว่าเขาเป็นพ่อเธอจริงไหม" ฉือเฉี่ยนพูดอย่างมีความหมาย
เซี่ยซินเยว่หน้าซีด มองฉือเฉี่ยนด้วยความระมัดระวัง พูดไม่ออก
[โอ้โห! ฉันได้กลิ่นข่าวเด็ด ๆ แล้วสิ!]
[ร้อน ๆ: พี่เฉี่ยนไม่เคยพูดอะไรลอย ๆ ปากของเธอเพียงแค่เผยอะไรออกมา ก็เท่ากับปาปารัสซี่ทั้งปีทำข่าวไม่ได้]
[เย็น ๆ: ว่ากันว่าตอนวันเกิดน้องเฉี่ยน แต่งเป็นเซียนเต่าใหญ่ไปดูดวงให้แขก ๆ ทายได้คดีวางเพลิงหนึ่ง คดีลักพาตัวสอง คดีพยายามฆ่าสามีอีกหนึ่ง แล้วก็...โรงพักต้องทำงานล่วงเวลาทั้งคืน ว่าไงล่ะ]