ฉือเฉี่ยนกลั้นไม่อยู่ เป่าปากเบาๆ
หนุ่มหล่อสุดๆ
สมกับที่มีตา
เสียงนกหวีดของนางทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว สายตาคมกริบกวาดมาทันที
เห็นว่าเป็นเด็กคนหนึ่ง ชายหนุ่มถึงกับชะงัก
เขาขมวดคิ้วเข้ม มองฉือเฉี่ยนอย่างพิจารณา เห็นนกกระจอกเทศอยู่ข้างกาย ก็คิดถึงคำพูดของลูกน้องผู้โชคร้ายที่พูดไว้ไม่นานก่อน
"เจ้าเป็นใคร?" เขาเอ่ยเสียงเย็น
ฉือเฉี่ยน: "ฉันเป็นเด็กหลงทางในป่า ต้องการแค่เบอร์ติดต่อของชายหนุ่มหล่อก็จะช่วยฉันออกไปได้ เธอจะช่วยเด็กดีแบบฉันไหมล่ะ?"
[ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้ยอมรับแล้วสินะว่าเป็นเด็ก! เมื่อกี้ยังเรียกตัวเองว่าคนแก่ไม่ใช่เหรอ??]
[น้องเฉี่ยนแกล้งฉัน เธอเห็นหนุ่มหล่อแล้วท่าทางหื่นแบบนั้น เหมือนฉันเป๊ะๆ เลย!]
[หนุ่มสุดแกร่งสไตล์ดุจสัตว์ป่าฝึกยากแบบนี้ไปหาที่ไหนมาวะ! สอนหน่อยสิ!]
[ขั้นแรก ไปหาทะเลทรายก่อน ขั้นสอง กระโดดลงจากเครื่องบิน อย่าแบ็คแพคร่ม]
[?? ไม่ตายเหรอไง]
[ใช่สิ ชาตินี้ไม่ต้องคิดหรอก ลองชาติหน้าดูก็ได้]
ไม่ใช่แค่คอมเมนต์ลอยเต็มจอที่เงียบไปกับ "คำแนะนำดีๆ" ของชาวเน็ต ชายหนุ่มเองก็พูดไม่ออกกับฉือเฉี่ยนเหมือนกัน
พอเห็นฉือเฉี่ยนจ้องเขม็งไม่วางตา ฉือเยี่ยนลิ่วก็เอ่ยปากอีก: "หน้าข้ามีอะไรติดไหม?"
"ไม่มีหนิ" ฉือเฉี่ยนยังจ้องไม่เลิก
"แล้วมองอะไร?"
"มองหนุ่มหล่อไง"
"อย่าเรียกข้าว่าหนุ่มหล่อ"
"โอเค" ฉือเฉี่ยนเอามือข้างหนึ่งยันตัวนกกระจอกเทศ ก้มหน้ารับดอกไม้ "พี่สาวคนสวย เธอกินพริกหยวกไหม?"