หลังจากเมื่อวานได้กินฝุ่นเต็มปาก ฉือเฉี่ยนครั้งนี้ไม่ปล่อยให้นกกระจอกเทศวิ่งสุดสปีด แต่ให้วิ่งด้วยความเร็วปกติไปข้างหน้า
หลิงเฉียนและกู้ฮว่าแม้จะดูถูกฉือเฉี่ยน แต่ก็มีประสบการณ์ถูกหมาป่าป่าไล่ล่าเมื่อวาน เลยรู้ว่าควรเดินตามใคร
ทั้งสองจึงเดินตามรอยเท้านกกระจอกเทศไป
เซี่ยซินเยว่ต้องดูแลเซี่ยเจินเจินที่แรงไม่ไหว จำใจต้องชะลอฝีเท้า รั้งท้ายไปไกลโข
ดวงอาทิตย์สูงขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิในทะเลทรายก็สูงขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ไหว
นกกระจอกเทศรู้ว่าที่ไหนร่มรื่น แต่ก็ยังต้องเดินอีกสักพัก
เหยี่ยวปีกเกาลัดสองตัวบินตามพวกเขามาตลอด ไม่บินลงมา แค่วนเวียนอยู่บนฟ้า
ฉือเฉี่ยนได้ยินเสียงใบพัดอีกครั้ง เธอเงยหน้ามองครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตากลับอย่างไม่สนใจ
เธอไม่รู้ว่าบนเฮลิคอปเตอร์ก็มีคนมองเธออยู่เหมือนกัน
"หัวหน้า ผมคงตาฝาดไป เบื้องล่างมีคนขี่นกกระจอกเทศวิ่งอยู่ในทะเลทราย"
"อ้อ"
"หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า... นกตัวใหญ่ที่เตะหมาป่าให้ลอยได้กลับยอมให้คนขี่เป็นฝูงๆ เห็นผีชัดๆ"
"..."
"ยังมีโดรนและกล้องตามมาด้วย ไม่ใช่มากองถ่ายรายการอะไรแถวนี้หรอกนะ"
"..."
"หัวหน้า ทำไมไม่พูดอะไรล่ะ"
"หุบปาก ขับเฮลิคอปเตอร์ของคุณไปเถอะ"
"หัวหน้าวางใจได้ ผมขับเก่ง จะขับไปด้วยเต้นไปด้วยก็ไม่มีวันเกิดเรื่อง"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์ขัดข้องต้องบินลงจอดที่มุมหนึ่งของทะเลทราย
รอการช่วยเหลืออยู่ที่เดิม