เจ้าลูกเหยี่ยวน้อยกระพือปีกหอบแฮ่กๆ แบกเจ้าขนมเส้นทองบนหลังบินเข้ามาทางหน้าต่าง
แล้วยังไม่ลืมหันไปใช้ปีกปิดหน้าต่างให้เรียบร้อย
ฉือเฉี่ยนอ้าปากจะพูดแต่ก็หุบปาก
พวกเธอมาไม่ถูกเวลาเอาซะเลย
เจ้าตัวน้อยสองตัวหันหลังกลับไป ก็เห็นร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงหน้าเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน
ฉือเยี่ยนลิ่วยิ้มมุมปากมองทั้งสองตัว "นกอินทรีกับงูมาจากไหนกัน?"
แล้วทำไมดูคุ้นๆ ตาอย่างไงอย่างงั้น?
เจ้าตัวน้อยสองตัวสะดุ้งเฮือก ถอยหลังสองสามก้าว "ตุ้บ!" นั่งกองกับขอบหน้าต่าง
ฉือเฉี่ยนรีบอธิบาย "ลุงรองครับ พวกมันเป็นเพื่อนหนู"
"เพื่อนเธอ?" ฉือเยี่ยนลิ่วยกสองตัวนั้นขึ้นมาดู "เธอจะเลี้ยงสัตว์แบบนี้เนี่ยนะ?"
เจ้าลูกเหยี่ยวอารมณ์ร้าย พอได้ยินแบบนั้นก็จิกหลังมือฉือเยี่ยนลิ่วทันที
ฉือเยี่ยนลิ่วปล่อยมือ มันก็รีบกระพือปีกฟึ่บๆ บินไปเกาะที่ไหล่ฉือเฉี่ยน แนบชิดคอของเธอ
เจ้าขนมเส้นทอง: "ว้า! ไอ้เหยี่ยวหัวโตเอ๊ย! แกไม่รู้จักคำว่ามีน้ำใจบ้างเหรอวะ! แกบินหนีไปได้แล้วฉันเป็นไงห๊า??"
เจ้า สมควรแล้วไหมล่ะ ใครใช้ให้เจ้าไม่มีปีก!" ลูกเหยี่ยวพูดอย่างสะใจ
เจ้าขนมเส้นทองเสียงงอแง "พี่สาว! ดูมันสิ!"
ฉือเฉี่ยนทำได้แค่ยื่นมือไปทางฉือเยี่ยนลิ่ว "ลุงรอง คืนมาเถอะค่ะ"
ฉือเยี่ยนลิ่วยังไม่วางใจ "เธอแน่ใจเหรอว่ามันจะไม่กัดเธอ?"
นกจิกก็เจ็บแล้ว
งูกัดยิ่งเจ็บกว่า
"ลุงรอง หนูว่า ถ้าลุงไม่ปล่อยมันซะตอนนี้ โดนกัดจะเป็นลุงมากกว่านะคะ" ฉือเฉี่ยนพูดสุภาพ "ลุงไม่เห็นหรือไงว่ามันกำลังแลบลิ้นขู่ลุงอยู่"
ฉือเยี่ยนลิ่วยอมก้มลงไปดู ก็จริงด้วยแฮะ