ฉือเยี่ยนลิ่วเผื่อใจไว้ก่อน เลยถามฉือเฉี่ยนอีกหนึ่งประโยค
ฉือเฉี่ยน: "หมออะไรเหรอ ไม่รู้จักซักหน่อย แค่เสียดายอาหารโรงพยาบาล กับผลไม้หลังอาหาร ขนมตอนกลางคืน..."
ของมันอร่อยจริงๆ
ที่สำคัญคือ เธอไม่ต้องทำอะไรเลย นอนแผ่รอเวลาโดนป้อนก็จบ
ปลาเค็มแบบนี้ใครจะทนไหววะ??
ฉือเยี่ยนลิ่วมุมปากกระตุก "ไม่ได้ เธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว"
"งั้น อย่างน้อยก็รออีกครึ่งชั่วโมง"
"หืม?"
ฉือเฉี่ยนดูดปากเล็กน้อย "มื้อเที่ยงคนไข้วันนี้ ได้ยินว่าอลังการมาก อยากกินให้อิ่มก่อนค่อยไป"
ฉือเยี่ยนลิ่ว: "..."
เธอจะออกจากโรงพยาบาล ไม่ใช่ไปตัดหัวซักหน่อย
ไม่เข้าใจเด็กสมัยนี้
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉือเยี่ยนลิ่วจะไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น จับตัวไปให้จบเรื่องประหยัดเวลา
แต่ครั้งนี้ เขาใจอ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ข้าวมื้อหนึ่งเอง ปล่อยให้เธอกินเถอะ
แต่เด็กดื้อบางคนก็เป็นพวกได้คืบเอาศอก ได้ศอกเอาหัว
กินมื้อเที่ยงเสร็จ ยังอยากกินมื้อเย็นอีก
เพราะมื้อเย็นอลังการกว่า ผลไม้หลังอาหารยังเป็นสตรอว์เบอร์รี่ลูกใหญ่กับเชอร์รีอีก
ฉือเยี่ยนลิ่วทนไม่ไหวแล้ว จับฉือเฉี่ยนออกจากห้องพักผู้ป่วย
เขาสูงเกือบสองเมตร จับเธอเหมือนจับลูกไก่ อุ้มออกไปตรงๆ
หมอเจ้าของไข้มาตรวจรอบ เห็นฉือเยี่ยนลิ่วเข้า ก็ถามทันที:
"รองพลเอกฉือ ท่านถือกระติกน้ำร้อนจะไปต้มน้ำเหรอ เรื่องแบบนี้ให้คนอื่นไปทำก็ได้นี่ครับ"
ห่างกันตั้งไกล แถมมีกระถางต้นไม้บัง เขาก็เลยดูผิดไปน่ะสิ
ฉือเฉี่ยนที่ถูกลุงรองคนสุดท้องอุ้มอยู่ในมือ: ?
"เมื่อกี้ เขาพูดว่าอะไรนะ?" ฉือเฉี่ยนถามอย่างไม่แน่ใจ