พวกเขากำลังกินแตงโม!
แตงโมเอามาจากกล่องเสบียง มีอยู่เจ็ดแปดลูก ลูกใหญ่แถมไร้เม็ด ผ่าออกมาก็มีกลิ่นหอมหวาน
พวกเขากินก็กินเถอะ ยังจงใจทำเสียงดังซะอีก จั๊บ ๆ จั๊บ ๆ......
กู้ฮว่ากับพวกทำได้แค่นั่งกลืนน้ำลายอยู่ทั้งบ่าย
“เฉี่ยนเป่า ตอนเย็นเรามาตั้งแคมป์ปิ้งย่างกันไหม วัตถุดิบสด ๆ ตั้งเยอะขนาดนี้” ฉือเฟิงเซียวเสนอ
เสิ่นเจียซูยกมือขึ้นทันที “หน้าที่หาเครื่องปรุงรสผมจัดการเอง!”
เสิ่นจิ้ง “งั้นผมทำไม้เสียบนะ ใช้ประโยชน์จากไม้ไผ่พวกนี้เลย”
ลั่วจื่อฉวนกดขาแว่น “ผมทำน้ำกลูโคสแก้เลี่ยนเอง ในป่ามีองุ่นป่าเยอะพอสมควร”
ฉือเฉี่ยนอ้าปาก “ฟื้ด” ปาดแตงโมหนึ่งชิ้นหายวับในแนวนอน พยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นหน้าที่ของฉันคือกินทุกอย่างให้เกลี้ยง”
ฉือเฟิงเซียวคว้าหัวเธอไว้ “เธอจะขี้เกียจอีกแล้วนะ! ไม่ทำงานก็ไม่ได้กิน!”
ลั่วจื่อฉวนเกือบจะยกมือขวางเขาอยู่แล้ว แต่ฉุกคิดได้ก็นั่งลงอีกครั้ง จมอยู่ในความคิด
เขาลังเลอยู่นานมาก ถามฉือเฉี่ยนว่า “คุณทำให้ลูกธนูที่ยิงออกไประเบิดตอนโดนตัวคนได้ยังไง?”
เขาคิดอยู่นานมาก ก็ยังนึกไม่ออก
ฉือเฉี่ยนหยิบแตงโมอีกชิ้นมา พูดส่ง ๆ ว่า “ลูกธนูที่ยิงครั้งแรกติดไฟไป ส่วนครั้งที่สองที่ปลายลูกธนูผูกโพแทสเซียมไนเตรตไว้”
“แต่คุณเอาโพแทสเซียมไนเตรตมาจากไหน?”
“มูลค้างคาวไง”
ลั่วจื่อฉวนตบเข่าเข้าใจพลัน “ที่แท้ก็อย่างนี้……ในมูลค้างคาวมีโพแทสเซียมไนเตรตสูงมาก ถ้ำเตาเผาในป่าก็มีค้างคาวเยอะแยะ”