ฝนหยุดแล้ว
ครูประจำชั้นพาคนตามหามาถึงกลุ่มนักเรียนตัวเปียกปอนที่เบียดกันอยู่ในถ้ำ
พ่อแม่ผู้ปกครองที่ได้ข่าวก็ตามมาด้วย พอเห็นสภาพลูกตัวเองก็พากันโจมตีครูว่าเลี้ยงดูเด็กไม่ดี
“พ่อ แม่ เรื่องนี้ต้องโทษฉือเฉี่ยน! เธอดื้อจะเดินเข้าป่า เราทุกคนก็เพราะตามหาเธอถึงได้เป็นแบบนี้!”
“เราเจอหมีกับหมาป่าด้วยนะ ฉือเฉี่ยนขู่ว่าถ้าเราเอาเรื่องวันนี้ไปพูด เธอจะให้หมาป่ากัดเราตาย!”
“ดูสิรอยแผลบนตัวฉัน นี่มันฝีมือฉือเฉี่ยนทั้งนั้น!”
“อืออือ ขาของฉันเจ็บมาก ต้องโทษฉือเฉี่ยนจอมซวยคนนี้!”
คนสิบกว่าคน ต่างพากันป้ายความผิดให้ฉือเฉี่ยนเป็นเอกฉันท์ ยิ่งพูดยิ่งเติมเรื่องให้เธอดูเลวร้าย
เรื่องนี้ที่จริงพวกเขาร่วมมือกัน ถ้าโรงเรียนสอบสวนลงไป พวกเขาทุกคนต้องรับผิดชอบ
แต่พวกเขามีเยอะ แค่กลับด้านขาวเป็นดำ ความผิดก็ไม่ตกถึงหัวพวกเขาหรอก!
ฉือเฉี่ยนเดินออกมาจากถ้ำ ยืดเส้นยืดสาย ได้ยินเสียงพวกเขาโวยวายใส่ร้าย ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ฉือเฉี่ยน! หนูยังกล้าหัวเรืองั้นเหรอ!” ครูหน้าตาบูดบึ้มจ้องฉือเฉี่ยน “พาคนตั้งมากมายเข้าเขตเส้นแดงในป่า หนูพาพวกเขาไปส่งตายหรือไง? พูดให้หนักก็คือฆ่าคน!”
ฉือเฉี่ยนเรียนเก่ง ปกติครูก็ชอบเธอ แต่ตอนนี้ก็ปกป้องเธอไม่ไหวแล้ว
ผู้ปกครองคนอื่นพากันออกโรงโจมตี:
“นักเรียนแบบนี้ถ้ายังอยู่หลิงสุ่ยต่อไป ความปลอดภัยของลูกเราใครจะรับผิดชอบ?”