ตระกูลเฮ่อและตระกูลสวีต่างเป็นตระกูลดังของเมืองลอยแสง ไม่ต้องพูดถึงในห้อง ในโรงเรียนทั้งโรงเรียนก็มีน้ำหนักเสียงไม่น้อย
เขาพูดแบบนี้ก็ชัดอยู่ว่าตั้งใจจะนำหัวโดดเดี่ยวฉือเฉี่ยน
แต่น่าเสียดายที่เพื่อนร่วมชั้นไม่ได้ซื้อไม้แบบนั้น
"รังแกผู้หญิงแบบนี้ไม่ดีมั้ง!"
"กู้ฮว่าไม่อยู่ที่นี่ด้วย นายจะแสดงความจงรักภักดีไปก็ไร้ประโยชน์"
เฮ่อฟางจือถูกพูดจนหน้าดำหน้าแดง จ้องฉือเฉี่ยนด้วยความแค้น "ฉือเฉี่ยน เก่งจริงๆ นะเธอ!"
ฉือเฉี่ยนกลอกตา "ไม่เก่งเท่านายหรอก ทั้งคนทั้งกล่องหนักแค่ห้ากิโลครึ่งเอง"
เฮ่อฟางจือ: */=#%!!
ถึงที่หมาย เฮ่อฟางจือหาโอกาสตอนฉือเฉี่ยนลงรถก็แกล้งชนเธอเข้าอย่างจงใจ
ถ้าฉือเฉี่ยนล้มลงไปแบบนี้ รับรองว่าขาแตกต้องเข้าโรงพยาบาลแน่นอน
แต่ฉือเฉี่ยนจับได้ รีบหลบไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับยกเท้าเตะไปที่ก้นของเขา
โอ้ย ก้นใหญ่ดีนัก เตะสบายมือ
"ปั้ง!" เสียงดัง เฮ่อฟางจือคว่ำหน้าลงไปกองกับพื้นห่างออกไปหนึ่งเมตร
"ฉือเฉี่ยน! นาย!" เฮ่อฟางจือเงยหน้าขึ้นอย่างโกรธจัด เลือดกำเดาไหลออกมาสองสายอุดปากเขาไว้ ดูทั้งซวยทั้งตลก
ฉือเฉี่ยนเอามือล้วงกระเป๋า ยิ้มช้าๆ "โอ้ย นายคงไปเสพสุขกับนายจ้างตอนกลางคืนจนเคลิ้ม ลมกามแล่นจนไตวายขาอ่อนยืนไม่ไหวใช่ไหมล่ะ?"
"ยาบำรุงไต นายสมควรมีไว้ประจำตัว"
เฮ่อฟางจือหน้าซีดไปแล้วก็แดง เขาโกรธจนเสียงแตกหลุดออกมาอย่างกับเป็ด "แกพูดอีกทีสิวะ!"
ฉือเฉี่ยนยกเท้าเหยียบลงบนหลังของเขา "หุบปากไป ไอ้หมาแห้ง ร้องเสียงแหลมอย่างกับกะเทย ทำเอาหูฉันแทบแตก"
นางก็แค่เหยียบหลังเฮ่อฟางจือเดินออกไปอย่างนั้น ไม่เห็นเขาในสายตาแม้แต่น้อย