เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นกระซิบกระซาบ:
"เธอทำให้พวกเราโดนลงโทษร้ายแรง ต่อไปอย่าไปยุ่งกับเธอเลย"
"ตาเป็นฉือลี่เซินแล้วยิ่งใหญ่เหรอ ถึงยังไงก็ไม่มีใครเล่นด้วยอยู่ดี ฮิๆ"
"เฮ่อฟางจือกับสวีจื้อชิงน่าสงสารชะมัด ตอนนี้ยังถูกกักตัวอยู่บ้านเลย"
"เทอมหน้าขึ้นม.ปลาย แค่คิดว่าต้องอยู่โรงเรียนเดียวกับฉือเฉี่ยนอีกก็หงุดหงิดแล้ว คอยดูนะฉันจะเล่นงานเธอ..."
เสียงกริ่งสอบดังขึ้น บทสนทนาจบลง อาจารย์คุมสอบเดินเข้ามา
ฉือเฉี่ยนกวาดตามองข้อสอบคร่าวๆ กลั้นความอยากหาวแล้วเริ่มตอบ
ตอบไปได้ครึ่งทาง หางตาเหลือบเห็นก้อนอะไรบางอย่างลอยมาทางตัวเอง แสร้งยกมือขึ้นปัดกลับไป
"หลินรุ่ย นี่อะไร!" อาจารย์คุมสอบเดินไปตรงหน้าเด็กหนุ่มที่ปาก้อนกระดาษ แล้วถามเขา
หลินรุ่ยอึ้งไป เขาโยนไปทางฉือเฉี่ยนแท้ๆ ทำไมเด้งกลับมาได้?
คิดอะไรได้ฉับไว หลินรุ่ยบอกว่า "อาจารย์ครับ ฉือเฉี่ยนให้ผมโยนเฉลยไปให้เธอ ผมว่ามันไม่ถูก ก็เลยจะฟ้องเธอ!"
ฉือเฉี่ยน: "อาจารย์คะ หลินรุ่ยสอบได้ที่โหล่จากท้ายห้อง หนูได้ที่หนึ่งของห้องนะคะ หนูคงเป็นเฒ่าตือซั่งเตียว อยู่ดีๆ ไปผูกคอตาย ถึงได้อยากตายหาเรื่องให้เขามาโยนเฉลยให้หนู"
หลินรุ่ยเปลี่ยนคำพูดทันควัน "ผมพูดผิดเอง คุณต่างหากโยนเฉลยให้ผม..."
ฉือเฉี่ยนยักไหล่ "งั้นก็ให้อาจารย์เทียบลายมือในกระดาษโน้ตดูสิคะ ว่ามันเป็นฝีมือหนูหรือเปล่า"
หลินรุ่ยพูดไม่ออกเลย
อาจารย์คุมสอบรู้ข่าวว่าฉือเฉี่ยนเป็นหลานสาวของฉือลี่เซิน ไม่กล้าสะเพร่า ทันใดนั้นก็เรียกอาจารย์คนอื่นมาเปิดกล้องวงจรปิดยืนยัน