"เธอจะ...เลี้ยงเต่ายักษ์เหรอ?" ฉือลี่เซินดูเหมือนจะไม่เชื่อตัวเอง พูดยืนยันอีกรอบ "ทำไมเธอถึงคิดอยากเลี้ยงเต่ายักษ์ล่ะ?"
นี่มันของที่เด็กผู้หญิงควรจะชอบเหรอ?
ฉือเฉี่ยนพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ถ้าไม่มีเต่ายักษ์ บ่อขอพรของฉันก็จะขาดจิตวิญญาณไปเลยน่ะสิ!"
เต่ายักษ์...บ่อขอพร...
ฉือลี่เซินขยี้ขมับ ที่แท้หล่อนคิดแผนนี้อยู่นี่เอง
"ได้ ตามใจเธอ แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง ต่อไปไม่ว่าเพื่อนร่วมชั้นพวกนั้นจะมาอ้อนวอนยังไง เธอห้ามไปยุ่งด้วยเด็ดขาด"
"จ้า ๆ!"
ฉือเฉี่ยนคิดว่าตาแค่พูดเล่นไปงั้น ๆ ไม่คิดว่าเฮ่อฟางจือกับสวีจื้อชิงจะมาขอโทษถึงที่จริง ๆ
แต่ดูก็รู้ว่ามาเพราะจำใจ ไม่ได้สำนึกผิดจริงใจอะไร
ฉือเฉี่ยนขี้เกียจจะไปยุ่งกับพวกเขา เลยไม่ยอมออกไปพบ
พวกเขาไม่ยอมแพ้ ส่งข้อความมาทางวีแชทอีก
เฮ่อฟางจือ: "ฉือเฉี่ยน ขอให้ตาคุณเลิกกลั่นแกล้งธุรกิจบ้านฉันเถอะ ขอร้องล่ะ"
เฮ่อฟางจือ: "เรื่องนี้ผ่านไป เราก็ยังเป็นเพื่อนกันได้ เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเคยดีกับเธอแค่ไหน?"
เฮ่อฟางจือตาแดงก่ำ: "ฉือเฉี่ยน ตอบฉันสิ!"
สวีจื้อชิงโหดกว่า: "ฉือเฉี่ยน ให้ตาคุณปล่อยพวกเราครั้งนี้ไป ฉันช่วยเธอทำให้หลิงเฉียนกลับมารักเธอได้นะ"
ฉือเฉี่ยนรู้สึกคลื่นไส้สุด ๆ
แต่เธอทำให้สองคนนี้คลื่นไส้กว่าเดิมได้อีก
ฉือเฉี่ยน: "จะปล่อยพวกเธอก็ได้ ขอแค่พวกเธอ..."
เธอส่งข้อความนั้นออกไป แล้วก็บล็อกสองคนนั้นทันที
เฮ่อฟางจือกับสวีจื้อชิงเห็นข้อความที่ดูเหมือนจะยังพิมพ์ไม่จบ ก็จนปัญญาคิดไม่ออก
ขอแค่...อะไร?
ข้างหลังคืออะไรเนี่ย?!
พวกเขายังรอให้ฉือเฉี่ยนมาโรงเรียนเพื่อถามให้รู้เรื่อง แต่ปรากฏว่าเธอไม่มาเลย