"ได้สิ" ฉือเฉี่ยนตอบอย่างใจกว้าง "จำไว้ให้ดีล่ะ"
เสิ่นเจียซูพยักหน้าไม่หยุด "ได้เลย!"
"ขั้นแรกถอดขาทั้งสองข้างออกมา" ... "ก็คือเริ่มจากถอดขาทั้งสองข้างออกมาก่อน"
"ได้... อ้าว?"
"แล้วก็เอาขาไปแขวนไว้บนกำแพง แล้วค่อยประกอบกลับเข้าไปใหม่ แค่นี้ก็เรียบร้อย ง่ายใช่ไหมล่ะ?"
เสิ่นเจียซู: QAQ
"ฝ่าบาท ข้าน้อยทำไม่ไหวจริง ๆ!" เขาพูดอย่างน้อยใจ
คราวนี้ถึงคราวเสิ่นจิ้งต้องยกมือกุมขมับกับเด็กคนนี้แทน
ฉือเฟิงเซียวตบโต๊ะหัวเราะลั่น ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนห่านร้อง
[น้องเจียซูนี่... ฉันร้องไห้เลย! ทำไมเขาถึงเชื่อคำพูดเพ้อเจ้อขององค์หญิงของเขาได้ขนาดนี้นะ!]
[คนที่หลอกง่ายที่สุดในรายการ——เสิ่นเจียซู]
[น้องเฉี่ยน: หลอกคนฉลาดไม่สนุก หลอกเด็กสิสนุกกว่า]
ผู้กำกับใหญ่ไอเบา ๆ: "ทุกคนครับ ขอให้เตรียมตัว เกมยังไม่จบนะ!"
เกมส่งดอกไม้ต่อด้วยเสียงกลองยังคงดำเนินต่อไป
หลังจากได้เห็นบทลงโทษสุดมันส์ของฉือเฉี่ยนแล้ว ทุกคนก็อยากเห็นคนที่ตัวเองเกลียดเจอเรื่องแบบนั้นบ้าง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ดอกไม้ถูกส่งต่อกันจนแทบเห็นเป็นภาพติดตา สุดท้ายก็ตกมาอยู่ที่มือของสวีจื้อชิง
สวีจื้อชิงลังเลอยู่นิดหน่อย "ผม... ผมเลือกพูดความจริงแล้วกัน"
ผู้กำกับใหญ่สุ่มคอมเมนต์ขึ้นมาหนึ่งข้อ "คุณเคยทำเรื่องที่รู้สึกผิดต่อใจบ้างไหม?"
"ไม่เคย" สวีจื้อชิงตอบโดยไม่ลังเล "ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ ทุกอย่างที่ฉันทำผ่านการคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว ไม่เคยทำอะไรที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจทีหลัง"