ในขณะเดียวกัน ฉือลี่เซินเพิ่งวางสายวิดีโอคอลกับฉือมู่เจ๋อ
คนทั้งคู่เริ่มแรกก็เป็นห่วงว่าฉือเฉี่ยนจะไปโดนรังแกข้างนอก แล้วก็รู้สึกไม่สบายใจ
แต่ผลปรากฏว่านางหยิบไม้เท้าวิเศษออกมา...
พวกเขาลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า ฉือเฉี่ยนน่าจะโดนรังแกที่ตระกูลกู้มามากเกินไปก่อนหน้านี้ ถึงได้เกลียดกู้ฮว่าและหลิงเฉียนขนาดนี้
แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ขอแค่มีอารมณ์นี้ก็ต้องระบายออก
ตระกูลกู้ทั้งสามีภรรยาเจ๊งแล้วและติดคุก หมดคุณค่าให้ไปรังแก
งั้นก็ให้ตระกูลหลิงรับกรรมแทนแล้วกัน
ฉือลี่เซินเอนตัวพิงเก้าอี้ ไขว้ขา อยู่นานก็พูดขึ้นว่า "อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว"
เสื้อผ้าหน้าหนาวของฉือเฉี่ยนเหมือนจะยังไม่ได้เตรียมไว้เลย
เครื่องประดับอื่นๆ ก็ต้องจัดหาให้ครบ
ต้องรีบเร่งนักออกแบบแล้วล่ะ
พ่อบ้านหนานที่เดินเข้ามาส่งกาแฟ แอบนึกในใจเสริมว่า "อากาศเย็นลงแล้ว ก็ให้ตระกูลกู้... ไม่สิ ให้ตระกูลหลิงเจ๊งไปเลยสิ"
ฮี่ๆ
*
ภูเขาหิมะอีมัวร์ ยามใกล้พลบค่ำ
เสิ่นจิ้งใช้ข้อมือบอกทิศทาง "เราเดินต่อไปทางตะวันตกต่อ ตรงนี้เห็นต้นไม้มากขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าเราใกล้ลงเขามากแล้ว"
"แต่ตอนนี้ลงเขาไม่ปลอดภัยหรอก เรารีบหาที่ตั้งแคมป์พักค้างคืนกันดีกว่า"
ฉือเฟิงเซียวแบกฉือเฉี่ยนที่หลับไปแล้ว พูดเสียงเบา "พวกนายดูนั่นสิ ตรงนั้นมีกระท่อมเล็กๆ ด้วยหรือเปล่า?"
ในป่าด้านหน้าตรงๆ มีกระท่อมไม้เก่าๆ ปรากฏรางๆ
พอเดินไปถึงก็พบว่ามันไม่ใช่แค่ทรุดโทรมธรรมดา