"ไอ้ขยะไร้ค่า! ไม่ดูหน่อยหรือว่านี่คืออาณาเขตของใคร กล้ามาแย่ง ช่างเป็นมีดเล็กเฉือนก้น——ทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา!"
แม่นี่จะชกพวกแกให้จมดิน ควานหาตัวไม่เจอ!
"มีอะไรกล้าก็เอามาเลย วันนี้ใครยอมแพ้ก็เป็นลูกหลาน!"
ฉันแช่งแกถึงบรรพบุรุษแปดชั่วโคตร ไอ้หัวหมูเอ๊ย ปู่ทวดแกเป็นแม่ทัพหมูหรือไงถึงได้อวดดีขนาดนี้!
ฉือเฉี่ยน: "ซี้!"
วงการด่ากันของสัตว์โลก ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
นางหาที่มองเห็นวิวดี ๆ ย่อตัวลงนั่ง ใส่ลูกอมแท่งรสผลไม้ป่าเข้าปาก
แล้วก็กอดถุงอุ่น ๆ รูปกระต่ายหิมะไว้ นั่งกินเมล็ดแตงโมอยู่ตรงนั้น
ฉือเฟิงเซียวที่อดห่วงไม่ได้ตามมาด้วย ดูไปดูมาอย่างงุนงง: "สัตว์พวกนี้...ทะเลาะกันอยู่หรือเปล่า?"
เสียงเจี๊ยวจ๊าว ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ดูท่าทางดุมาก
ฉือเฉี่ยนก็แปลให้ฟัง: "คุณน้า ดูสิ ทั้งสองฝ่ายต่างมีหัวหน้าแก๊งของตัวเอง ฝั่งที่มีเสือดาวหิมะเป็นหัวหน้า อยู่ประจำที่อาณาเขตนี้มานาน กลายเป็นเจ้าถิ่นไปแล้ว"
"ฝั่งที่มีหมาป่าสีเทาเป็นหัวหน้าอยู่ภูเขาข้าง ๆ แต่พอตอนกลางวันหิมะถล่ม บ้านพังไปไม่ใช่เหรอ? พวกมันก็เลยคิดจะมายึดอาณาเขตที่นี่"
"พวกมันเพิ่งต่อสู้กันรอบหนึ่ง กำลังรอสกิลรีเฟรช ว่าง ๆ ก็เลยด่ากันไปเรื่อย..."
ฉือเฟิงเซียวมือหนึ่งถือเมล็ดแตงโมที่มองไม่เห็น ย่อตัวลงนั่งด้วย
[?? ดูสิฉันเจออะไรตอนดึก ๆ น้องเฉี่ยนกับพี่ฉือไม่นอน มาดูสัตว์ต่อสู้กันเนี่ย??]
[งัวเงียตื่นมา เห็นเหมือนมีสัตว์ถือคบเพลิง...]