ฉือเฟิงเซียวใจแทบสลาย รีบตบหลังฉือเฉี่ยนปลอบอย่างหนักหน่วง ก่อนจะหันไปด่ากู้ฮว่าและหลิงเฉียน:
“เมื่อกี้ไม่ควรช่วยพวกแกสองคนที่ไร้หัวใจไร้ความรู้สึกเลยนี่นา นอกจากจะมาทำให้คนอื่นขุ่นเคืองแล้ว พวกแกมีประโยชน์อะไรอีก? คิดว่าน้องเฉี่ยนของฉันเป็นของเล่นรึไง?!”
ฉือเฉี่ยนฟ้องต่อ:“คุณน้า พวกเขาแถมยังจ้องฉันอีก”
ฉือเฟิงเซียว:“แกจะจ้องเธออีกลองดูสิ? เชื่อป่ะว่าฉันจะควักลูกตาพวกแกออกมา!”
เสิ่นเจียซูเอามือเท้าเอว:“พวกแกกล้าดียังไงมาหมิ่นพระบารมีองค์หญิง ทุกคนจับไปตัดหัวซะ!”
เสิ่นจิ้งลูบหน้าผากด้วยความเหนื่อยใจ
ด้านข้างลั่วจื่อฉวนค่อย ๆ หยิบมีดพร้าออกจากเป้,“มีดฉันพกมาด้วย”
ลั่วฟานค่อย ๆ ถอยสองก้าว,“แกบ้าหรือเปล่า? เอาพร้ามาเอาชีวิตรอดเนี่ย?!”
เขามักจะรู้สึกเสมอว่าตัวเองไม่บ้าระดับเดียวกับพวกเขา เลยเข้ากันไม่ได้สักที
[ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นน้องเฉี่ยนน้อยใจแบบนี้ ต้องเป็นความผิดของกู้ฮว่ากับหลิงเฉียนแน่นอน!]
[พวกเขาเดินยังก้าวขวาก่อนเลย โกรธมาก!]
[พวกแกบ้ากันแล้ว! ฉือเฉี่ยนน่ะหาเรื่องไม่มีเหตุ แถมยังตีคนอีก ไปเป็นความผิดของฮว่าฮวากับคุณชายหลิงได้ไง?!]
แฟนคลับคู่เสียเงินแทบกราบ
กู้ฮว่าและหลิงเฉียนทั้งชาติไม่เคยโดนใส่ความแบบนี้มาก่อน!
สายตาที่มองฉือเฉี่ยนเหมือนมองผู้หญิงเจ้าอุบาย
เล่นเกมย้อนกลับเก่งจริง ๆ!