ฉือเฟิงเซียวได้ยินเสียงก็เงยหน้ามอง เฮลิคอปเตอร์บินไปไกลแล้ว
“ที่แค่นี้ยังมีเฮลิคอปเตอร์ผ่านอีก? หรือว่าเป็นเฮลิคอปเตอร์ลาดตระเวนของประเทศนี้?”
“น่าจะเป็นของส่วนตัวนะ แต่ฉันเห็นหางมีสัญลักษณ์ประจำเครื่องติดไว้” ฉือเฉี่ยนยัดอินทผลัมเข้าปาก เคี้ยวๆ
“สัญลักษณ์แบบไหน?”
“ก็แค่สามตัวอักษร ซีวายแอล”
“โอ้”
ฉือเฟิงเซียวไม่ค่อยสนใจ หันกลับไปหยิบมีดเล็กๆ ในเป้
ผ่านไปสองวินาที เขาก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว “ซีวายแอล?!”
ฉือเฉี่ยนปิดหูตัวเอง “คุณน้าคะ ดังไปแล้ว”
“โอ้ๆ ขอโทษๆ” ฉือเฟิงเซียวบีบหูน้อยๆ ของเธอ คิ้วขมวดแน่น จิตใจไม่สงบ
เฮลิคอปเตอร์ของคนๆ นั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
โชคดีที่มันแค่บินผ่าน ไม่ได้ลงจอด ไม่งั้น...
ฉือเฟิงเซียวกอดฉือเฉี่ยนปั้ง “เฉี่ยนเป่า คุณน้าเพิ่งจะเกือบเสียเธอไปเมื่อกี้นี้เอง!”
ฉือเฉี่ยนทำหน้าขนลุกพร้อมกับรังเกียจ “คุณน้า ปล่อยฉันได้แล้ว แบบนี้มันน่าขยะแขยงมาก”
ฉือเฟิงเซียวก็รู้สึกว่าใช่ ปล่อยเธอแล้วกินอินทผลัมหนึ่งลูกเพื่อกลบเกลื่อน
เขาคิดอีกที คนๆ นั้นไม่มาฉลองวันเกิดเฉี่ยนเป่าด้วยซ้ำ ยังจำอายุและเพศของเธอผิดอีก เห็นทีจะยังเกลียดเด็กเหมือนเดิม
ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่รู้ว่าฉือเฉี่ยนอยู่ที่นี่ ต่อให้รู้ ก็คงไม่ใส่ใจ
นั่นก็หมายความว่า เด็กน้อยของเขาจะไม่ถูกแย่งไป