ผู้ร้ายระดับบิ๊กบอสจะตายเร็วไหม ฉือเฉี่ยนไม่รู้
เธอแค่รู้ว่า ไม่ต้องเดินเองมันสบายเกินไปแล้ว!
นกกระจอกเทศวิ่งได้เร็วถึง 60-70 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ก้าวหนึ่งข้ามได้ 8 เมตร
ด้วยความเร็วขนาดนี้ คนที่นั่งบนหลังนกกระจอกเทศ จะรู้สึกได้เพียงลมปะทะหน้าอย่างบ้าคลั่ง
สุดท้ายทั้งสี่คนก็เริ่มแข่งกันซะอย่างนั้น
ตลอดทางเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะตื่นเต้นของเสิ่นเจียซู
“เฉี่ยนเป่า ข้างหน้ามีทุ่งหญ้าสีเขียว!” ฉือเฟิงเซียวชี้ไปทางไม่ไกล “คืนนี้พวกเราตั้งแคมป์ตรงนั้นกัน”
ฉือเฉี่ยนพยักหน้า ตบปีกนกกระจอกเทศ “ไปทางนั้น”
“แกร๊ก ๆ” รับบัญชา!
มาถึงทุ่งหญ้าสีเขียว นกกระจอกเทศยังไม่อยากปล่อยฉือเฉี่ยนลง แบกเธอเดินไปเดินมา
นกกระจอกเทศตัวอื่น ๆ แทบจะถลกตาใส่
ฉือเฉี่ยนดึงขนนกกระจอกเทศจอมก่อเรื่องตัวนี้ “ปล่อยฉันลง ฉันง่วงมาก”
ฉือเฟิงเซียว: “ไหนเธอบอกว่านอนมาตลอดทางทั้งบนเครื่องบินและในรถไม่ใช่เหรอ?”
วันหนึ่งมี 24 ชั่วโมง เธอนอนได้ 25 ชั่วโมง
ขนาดนี้ยังร้องง่วงทุกวัน
ชาติที่แล้วเธอเป็นเทพเจ้าแห่งการนอนหรือไง?
ฉือเฉี่ยน: “คุณน้าไม่เข้าใจ ฉันเพิ่งจะครุ่นคิดปัญหาอยู่ พอคิดทีไร ฉันง่วงเป็นพิเศษทุกที”
“เธอคิดปัญหาอะไร?”
“คืนนี้เราจะกินอะไรดี”
“……”
[พี่ฉือ: ฉันก็แปลกใจว่าทำไมฟ้าไม่ rains อีกต่อไป ที่แท้เธอทำฉันพูดไม่ออกนี่เอง]
[เฉี่ยนเป่ารักการกินและการนอนสองอย่างนี้จริง ๆ ลึกซึ้งมาก]
[ลูกสาวขี้เกียจบ้านใครเอ่ย มีใครต้องการไหม ไม่มีฉันจะเก็บไปเลี้ยงแล้วนะ]
ฉือเฉี่ยนลงจากหลังนกกระจอกเทศ ให้พวกมันไปก่อน มีธุระค่อยเรียก
นกกระจอกเทศหลายตัวทั้งที่ไม่อยากไป ก็เหลียวหลังทีหนึ่งก้าวสามทีจากไป