ยังมีพวกปากแข็งไม่เลิกจับผิดอยู่ดี
แฟนคลับฉือเฉี่ยนโดนพาดพิง ก็ลุกขึ้นมาแอคทีฟทันที: ขอแถลงก่อนเลยว่าเราชอบเฉี่ยนเป่า ไม่ได้เกี่ยวว่านิสัยเธอดีหรือเปล่า ตรงกันข้าม ที่เราเป็นแฟนคลับเธอได้ ก็บ่งบอกว่าเราเองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ในเมื่อเราไม่ใช่คนดี แล้วคุณมาเรียกร้องอะไรกับเราขนาดนั้น??
[แฟนคลับกับตัวแม่ นี่คือรสชาติที่ใช่]
[รสชาติอะไรนะ?]
[ก็รสชาติปลาเค็มที่ติ๊งต๊อง ไม่แคร์ชาวบ้าน แถมยังขี้เกียจเน่าคามือ]
[เฉี่ยนเป่าบินไปอย่างอิสระ กระดองเต่าหนาน่าดู มีเรื่องไม่กลัวโดนตบ!]
กระแสโจมตีบนโลกออนไลน์ จบลงด้วยการลงมือของฉือเฉาเซิง และการแอคทีฟสุดแหวกแนวของแฟนคลับฉือเฉี่ยน
ส่วนฉือบางคน ที่เป็นศูนย์กลางของเรื่อง กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ฉือเฟิงเซียวกับเสิ่นจิ้งกำลังปรึกษากันเรื่องทำแพ
แต่ถ้าทำแบบนั้น งานสร้างกระท่อมก็ต้องสะดุด
ฉือเฉี่ยนเอามือซุกอก “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ฉันมีวิธี”
ฉือเฟิงเซียวมองเธอ “สร้างแพมันเหนื่อยเกินไป เธอพักก่อน เราทำเอง”
เสิ่นจิ้งพยักหน้า “ใช่ ครั้งที่แล้วเธอสอน ขั้นตอนฉันยังจำได้ดี”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” ฉือเฉี่ยนยอง ๆ ลงไปตบน้ำทะเล “ฉันหมายความว่า เราเรียกรถซะไม่ดีกว่าเหรอ?”
เรียกรถ?
กู้ฮว่าหลุดขำ ฉือเฉี่ยนยังไม่เลิกคิดเพ้อเจ้ออีกแล้ว?
บนเกาะร้างจะมีรถอะไรให้เรียก?
รถบินผีสิงรึไง?
“พวกเราลงเรือกันเร็วเถอะ ปล่อยเวลาให้ล่าช้าไปเดี๋ยวจะไม่พอ” กู้ฮว่าเลิกสนใจว่าฉือเฉี่ยนจะเล่นมุกอะไรอีก แล้วพูดกับทีม