ฟิ้ว——
พวกมันพุ่งออกไปเหมือนบินได้ ปากคาบอวนไว้เอง แล้วพุ่งชนไปยังจุดที่มีขยะอย่างรัวเร็ว
ไม่ต้องให้ฉือเฉี่ยนกับพวกพี่ออกแรงเลย ขยะบนผิวน้ำทะเลบริเวณนี้ก็ถูกกวาดเรียบ
เสร็จงานแล้ว เจ้าวาฬเพชรฆาตสองตัวก็เริ่มทะเลาะกันอีก
ขนาดฉือเฟิงเซียวที่ฟังภาษาพวกมันไม่ออก ยังรู้สึกได้เลยว่าพวกมันกำลังบ่นด่ากันอยู่
ว่ายไปว่ายมา พวกเขาก็ไปเจอเรือลำเล็กของกู้ฮว่ากับพรรคพวกเข้า
ลั่วฟานกำลังคีบขยะบนผิวน้ำอย่างเซ็ง ๆ อยู่ พอเหลือบหางตาเห็นเท่านั้นแหละ ร่างก็แข็งค้างทันที
“นั่น…นั่นอะไรน่ะ?! พวกคุณรีบดูเร็ว ฉือเฉี่ยนพวกนั้นลอยอยู่บนน้ำได้ยังไง?!”
กู้ฮว่าหันไปมอง รอยยิ้มหยุดแข็งบนใบหน้า
เธอกรี๊ดอยู่ในใจ: “ระบบแกดูเอาเอง! นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?!”
ขี่ม้า ขี่จักรยาน ขี่วัว ขี่หมู ยังว่าไปอย่าง แต่ใครเคยเห็นคนขี่วาฬเพชรฆาตบ้าง?!
นี่ไม่ได้แสดงหนังนะ!!
ระบบก็พูดไม่ออกเหมือนกัน: “ภารกิจเนื้อเรื่องครั้งนี้ผิดพลาด กำลังจะรีสตาร์ทซ่อมแซม ขอให้โฮสต์อดทนรอสักครู่…”
“ฉันรอไม่ไหว! แกทำให้ฉันสลบไปเลยดีกว่า! ฉือเฉี่ยนนี่มันเหมือนมีผีสิงจริง ๆ!” กู้ฮว่าคลั่ง
ระบบ: “…”
คนอื่น ๆ ก็มองตาค้าง อ้าปากค้างเช่นกัน
วาฬเพชรฆาตสองตัวพุ่งเข้าใส่ น้ำกระเซ็นมหาศาลที่สะบัดจากหางสาดลงมาใส่หัวพวกเขาจากด้านบน
ซ่าาาา
เสียงน้ำดังสนั่น คนบนเรือสามลำเปียกโชกไปทั้งตัว ถูกสาดซะสำลักน้ำ
สมองของลั่วจื่อฉวนแทบจะไหม้: “นี่มันทำได้ยังไงกัน? ทำไมพวกเขาถึงขี่บนหลังวาฬเพชรฆาตได้?”
ในหลักเหตุผลปกติ มันเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย!