“พี่เฉี่ยน เราจะไปไล่พวกมันดีไหม” เสิ่นเจียซูถามอย่างหัวเสีย
ฉือเฉี่ยนกลับนิ่งสุด ๆ “ปล่อยพวกมันไปเถอะ”
พวกนั้นคิดจริง ๆ เหรอว่าการบ้านมันลอกกันง่ายนัก
สำหรับเด็กเรียนห่วย ขนาดเอาคำตอบวางตรงหน้ายังลอกผิดได้เลย
เธอกับคุณน้าเมื่อวานก็พลิกหาที่นี่จนทั่วแล้ว อย่าว่าแต่ทองคำเลย แม้แต่ขี้นกยังไม่มีสักก้อน
พวกคนพวกนี้ชอบแย่ง ก็ปล่อยให้งมโข่งกันไป
กู้ฮว่าเห็นฉือเฉี่ยนมาแล้วก็ไป จึงถามระบบในใจว่า “นายตรวจจับแถวนี้มีทองคำไหมไม่ได้จริง ๆ เหรอ”
ระบบ: “...ฉันเป็นระบบแนวคู่มือ ไม่ใช่ระบบล่าสมบัติ ตรวจจับเรื่องนี้ไม่ได้”
“แล้วฉือเฉี่ยนรู้ได้ไงว่าที่นี่มีทองคำ”
“เธอโชคดี”
กู้ฮว่า: “เธอยังมีแต้มโชคอีกเท่าไหร่ ฉันดูดไปเกือบหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ขอให้โฮสต์อย่าลืมว่า ช่วงนี้แต้มโชคที่เธอคืนให้ฉือเฉี่ยนไปก็ไม่น้อยเหมือนกัน”
ความหมายแฝงคือ ภารกิจของเธอล้มเหลวไปกี่ครั้งแล้ว
ทุกครั้งที่ตบหน้าฉือเฉี่ยนไม่สำเร็จ โชคที่ถูกช่วงชิงก็จะค่อย ๆ ไหลกลับคืนสู่ตัวเธอทีละน้อย
กู้ฮว่ากัดฟันแน่น จะปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินต่อไปแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว
เธอจะต้องบุกเข้าใส่
*
ตกบ่าย แขกรับเชิญทั้งหมดเตรียมพายเรือออกทะเล
นี่ก็เป็นหนึ่งในภารกิจที่ทีมงานจัดไว้ให้ เก็บกวาดขยะบนผิวน้ำทะเลแถว ๆ นี้
เพียงแต่ว่า เรือลำเล็กของฉือเฉี่ยนที่จอดอยู่ริมฝั่ง ดันหายไป
ของเสิ่นจิ้งกับลูกชายก็เช่นกัน
“ฉือเฉี่ยน เรือพวกเธอหายไปไหนกันหมด” ลั่วฟานแสร้งถามด้วยความหวังดี