ฉือเฟิงเซียวกลับทำหน้าตื่นตระหนกสุดขีด ตาเฒ่านี่กลับใจแล้วเหรอ?
คิดถึงตอนนั้นเขาจวนเจียนจะถูกแบน ตาเฒ่ายังไม่ยอมยกมือช่วยเลย
แล้วตอนนี้...
ไม่ใช่แล้ว ตาเฒ่าไม่ได้ช่วยเขา แต่จะออกหน้าให้เฉี่ยนเป่าต่างหาก!
ฉือเฟิงเซียวไม่พอใจขึ้นมาทันใด: "ไม่ต้อง ผมจัดการเองได้"
ตัวเขาเองยังอยากแก้แค้นให้เฉี่ยนเป่าด้วยมือตัวเองด้วยซ้ำ จะให้ตาเฒ่ามาแย่งหน้าไปได้ยังไง?
ฉือลี่เซินไม่คิดจะปรึกษาเขาแต่อย่างใด "ตกลงตามนี้"
ฉือเฟิงเซียว: "...?"
"เดี๋ยวพวกเจ้าอย่าเพิ่งรีบไป"
"ทำไม?"
"ในฐานะคุณน้า ไม่เพียงไม่ทำตัวเป็นแบบอย่าง ยังช่วยฉือเฉี่ยนโกหกตบตาปกปิด สอนให้เธอเสียคน" ฉือลี่เซินกล่าวอย่างเย็นชา "แต่ละคนเขียนรายงานตรวจสอบห้าพันตัวอักษร เขียนเสร็จแล้วค่อยไป"
ฉือเฟิงเซียว: ???
ฉือเฉาเซิง: ...
ค่ำคืนนี้ สามคุณน้ากับหลานสาวจำต้องนั่งเขียนรายงานตรวจสอบด้วยกันอย่างน่าเวทนา
หลังอาหารเย็น ฉือเฉี่ยนถือรายงานตรวจสอบของตนมาเคาะประตูห้องหนังสือ
ยืนต่อหน้าฉือลี่เซิน นางก็เริ่มอ่าน:
"รายงานตรวจสอบ: ข้าพเจ้าตระหนักถึงความผิดอย่างยิ่ง เนื่องจากวันนี้หลังถูกลักพาตัว ได้กินซี่โครงหมูย่างถ่าน เป็ดย่างไม้ผล ไก่ผัดพริกเผา เนื้อเชอร์รี่ พระกระโดดกำแพง และปีกไก่แม็กรสเผ็ดสิบสองชิ้น ทาร์ตไข่สไตล์โปรตุเกสเก้ากล่อง โคล่าแก้วใหญ่ห้าแก้ว..."
อ่านถึงตรงนี้ ฉือเฉี่ยนเผลอดูดปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว กลืนน้ำลายกลับลงไป
ฉือลี่เซินขมวดคิ้วเล็กน้อย "นี่เจ้าเขียนรายงานตรวจสอบหรือเมนูอาหาร?"
"คุณปู่ ยังมีต่ออีกนะคะ" ฉือเฉี่ยนว่า "ข้าพเจ้าตระหนักอย่างลึกซึ้งว่าไม่ควรกินน้อยเกินไป และยังไล่ขอข้าวคนอื่นเพราะกินไม่อิ่ม แม้ว่าข้าวจะหอม แต่คนเราจะไร้ขีดจำกัดไม่ได้ ก็เหมือนโคล่าที่ขาดน้ำแข็งไม่ได้ ขนมเค้กเมียรักที่ไม่มีเมียไม่ได้"