ฉือเฉี่ยนคงท่าทางนี้เคลื่อนไปข้างหน้าอีกเจ็ดแปดเมตร ถึงได้วางขาลง
แล้วเปลี่ยนเป็นขาอีกข้าง
เธอถึงขั้นกระโดดขึ้นกลางอากาศแยกขาเป็นเส้นตรง แล้วค่อย ๆ ร่อนลงบนท่อนไผ่อย่างมั่นคง
เธอได้ยืดเส้นยืดสายจนชุ่มปอด ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกลับอกสั่นขวัญแขวนไปตาม ๆ กัน
ข้อความถล่มทลายจนแล็ค
หัวข้อ "ฉือเฉี่ยนพายน้ำ" ไต่ขึ้นเทรนด์ทันที
ชาวเน็ตขาจร: ฉือเฉี่ยนพายน้ำ? ฉือเฉี่ยนวันไหนไม่พายน้ำ? หา? คุณไม่ได้บอกว่าเป็นพายน้ำแบบนี้นี่นา! ติดตามละติดตามละ!
เมืองลอยแสง
สือเจี้ยนเฉินกับเพื่อนจัดปาร์ตี้เมื่อคืน เล่นกันดึกเกินไปเลยไม่ได้กลับบ้าน
เดินลงมาชั้นล่างก็ได้ยินเพื่อนร้องลั่นใส่โทรศัพท์ไม่หยุด "ปัดโธ่" "ยอดมนุษย์" "ความสมดุลนี่มันสวามิภักดิ์กับเธอแล้วหรือไง"
สามประโยคตะลึงลาน
สือเจี้ยนเฉินเดินเข้าไป "ร้องเหมือนผีอะไรกัน"
"พี่เฉิน มาดูนี่เร็ว เหนือชั้นสุด ๆ!" เพื่อนหันโทรศัพท์มาทางเขา "เด็กผู้หญิงคนนี้ดูเด็กกว่าผมตั้งสองปี แต่เก่งฉกาจชัด ๆ!"
สือเจี้ยนเฉินชำเลืองมองผ่าน ๆ
แล้วสีหน้าก็แข็งค้างทันที
เขาฉวยโทรศัพท์เพื่อนมา จ้องเขม็งไปที่หญิงสาวในจอ
ถึงจะนับเป็นผู้มีบุญคุณช่วยชีวิตเขาไปครึ่งหนึ่ง แต่นึกถึงวันนั้นแล้วเขาเคืองใจหนักหนา
แต่ช่างเถอะ เวรกรรมย่อมเวียนมาสนอง สามสิบปีทางทิศตะวันออกของแม่น้ำ สามสิบปีทางทิศตะวันตก อย่าได้รังแกคนยากไร้ในยามตกต่ำ...
เขาสือผู้พิชิตฟ้าจะต้องทวงหนี้คืนให้จงได้ไม่ช้าก็เร็ว
"นายรู้จักเธอ?" สือเจี้ยนเฉินถาม