ตัวอักษรพวกนี้เหมือนลำแสงสว่างที่สาดส่องไปทั่วทางเดินและห้องไลฟ์สด ฉายเข้าไปถึงจอประสาทตาของทุกคน
[อะไรกันเนี่ยฮ่า ๆๆๆๆๆ ฉันนั่งขำในโรงอาหารจนตกใจแม่ไก่ทั้งเล้า เกือบโดนพ่อครัวจับไปทำไก่ผัดพริกเผาแล้ว]
ลั่วฟานภายนอกคือ หมาน้อยสารพัดประโยชน์ แต่ลั่วฟานตัวจริงคือ เอาความเจ๋งฉันแปะไว้บนกางเกงในเลย!
[ผู้ชมกว่าเก้าสิบล้านคนกำลังรับชมกางเกงในสีแดงของแกอยู่]
[น้องชายช็อกไปเลย: พี่ชายฉันเป็นโรคจิตแบบนี้ได้ไง!]
ลั่วจื่อฉวนได้สติกลับมาก็รีบลุกขึ้นมายืนบังหน้าฉือเฉี่ยนทันที ไม่ให้เธอมอง
ฉือเฉี่ยนร้องโอ้โห แล้วก็อ่านออกมาดัง ๆ: "ลั่วฟาน เจ๋งที่สุดในโลก? อันไหนเจ๋ง อันไหนที่สุด?"
"กางเกงในลายดอกไม้สีแดงครอบหัว ถ้าพร้อมก็ไปปล้นธนาคารได้เลย เจ๋งที่สุดในโลก——แบบนี้เหรอ?"
"นี่ เงียบเลยนะ!" ลั่วฟานดึงขอบกางเกงขึ้นมาอย่างแรง อับอายจนอยากจะกระโดดทะเลไปให้รู้แล้วรู้รอด
ฉือเฉี่ยน: "นายเอาเจ๋งซ่อนไว้คนอื่นจะมองเห็นได้ไงเล่า ต้องเรียนจากซูเปอร์แมนสิ ใส่กางเกงในทับข้างนอก มั่นใจในตัวเอง กล้าแสดงออก จะไปกลัวอะไร!"
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!"
ลั่วฟานสติแตก: "เธอมันปิศาจชัด ๆ! หยุดหัวเราะ!!!"
เทียบกับแพ้เกมแล้ว การถูกประจานให้ขายขี้หน้าต่อหน้าสาธารณะชนนี่แหละที่เขารับไม่ได้ยิ่งกว่า!
แล้วเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของฉือเฉี่ยนนั่นอีก ฟังแล้วอยากกระอักเลือดสุด ๆ!
ลั่วจื่อฉวนปลอบ: "พี่ ไม่เป็นไรนะ หลับตาลงลืมตาใหม่—ชาติหน้าจะได้เกิดเร็ว ๆ"
ลั่วฟาน: "..."
หน้าต่างอยู่ไหน? ทะเลอยู่ไหน?!
ฉือเฉี่ยนไม่แคร์ภาพลักษณ์ที่แสนเปราะบางของลั่วฟานแม้แต่น้อย มัดเขาไว้แล้วเอาผ้าอุดปากเขาเสียด้วย