ฉือเฉี่ยนออกวิ่งตามไปทันที
“คุณน้าวิ่งหนีอะไรคะ!”
“อย่าเพิ่งสนใจเลยว่าทำไมฉันถึงวิ่ง ขอทีเถอะ อย่าไล่ตามฉันเลย ฉันไม่มียาฉีดคอบร้านะ!”
“ไม่เห็นด้วย หยุดก่อนเลยนะ!”
“ไม่มีทางเด็ดขาด!!”
ทั้งสองคนเลยแสดงพฤติกรรมศิลป์แห่งการไล่ล่าบนลานดาดฟ้าสุดลูกหูลูกตา
“โอ๊ย!” ฉือเฉี่ยนชนเข้ากับราวระเบียง จนเกือบร่วงหล่นลงไป
ฉือเฟิงเซียวมองเห็น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบวิ่งกลับมาดึงเธอไว้
ฉือเฉี่ยนพลิกตัวกระโดดกอดแบบหมีน้อย โผขึ้นหลังเขา หัวเราะอย่างย่ามใจ “ฮ่าๆๆ โดนฉันจับได้แล้วไงล่ะ!”
ฉือเฟิงเซียวทั้งโกรธทั้งขำ “ดีมากเลยนะเธอ ถึงกับใช้ประโยชน์จากความเห็นใจกระจิดริดของน้าชั้นเนี่ย!”
“คุณน้าคะ นี่แหละที่เขาเรียกว่าศึกไม่หลอกใช้ไม่ได้ หนูชนะแล้ว!”
“เธอจับฉันได้นี่เรียกว่าชนะแล้วเหรอ?”
ฉือเฉี่ยนล้วงกระเป๋าเขา ก็เจอบัตรประจำตัวสีทองอย่างที่คิดไว้
ฉือเฟิงเซียวเอานิ้วจิ้มหัวเธอ “นี่เธอล้วงกระเป๋าแขกรับเชิญจนครบทุกคน ถึงได้ฟันธงว่าบัตรอยู่ที่ฉันรึเปล่า?”
“ไม่ใช่เลย หนูรู้ตั้งนานแล้วค่ะ” ฉือเฉี่ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “สัญลักษณ์แห่งดวงอาทิตย์ ดนตรี กวี คำทำนาย และการแพทย์ แถมถือธนูสีเงิน ลักษณะพวกนี้รวมกันน่ะ หมายถึงอพอลโลในเทพนิยายกรีกไงคะ”
ฉือเฟิงเซียวประหลาดใจ “แค่นี้เธอก็เชื่อมโยงไปถึงได้เนี่ยนะ?”
ฉือเฉี่ยน “ตอนแรกก็ยังนึกไม่ออกหรอกค่ะ แต่คำใบ้ภารกิจของเสิ่นเจียซูคือเหยื่อนั่นเป็นสัญลักษณ์แห่งการเก็บเกี่ยวไงคะ”
“อพอลโลเป็นเทพบุรุษที่หล่อที่สุดในเทพนิยายกรีก ลักษณะเด่นข้อนี้ชัดเจนว่าหมายถึงคุณน้า ส่วนเทพีที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการเก็บเกี่ยวชื่อดีมีเทอร์ เทพีองค์นี้สามารถทำให้ธัญพืชอุดมสมบูรณ์ และยังทำให้ผืนแผ่นดินแห้งแล้งได้ด้วย”