ฉือเฟิงเซียวรีบคว้าหิมะมากำหนึ่งวางลงในมือเธอ "รีบอะไรกัน เกาลัดจะมีขาเดินหนีไปได้หรือไง?"
ฉือเฉี่ยนประคองหิมะในมือ มองด้วยแววตาออดอ้อน "ฉันไม่ได้กินเกาลัดคั่วมานานแล้ว"
เกาลัดพวกนี้คงเป็นเสบียงสำรองของเหล่ากระรอก แค่ได้กลิ่นก็แทบจะหอมจนคนตายแล้ว
วินาทีถัดมา เสิ่นเจียซูและลั่วจื่อฉวนก็ยื่นเกาลัดคั่วที่แกะเปลือกให้เธอพร้อมกัน
"องค์หญิงกินอันของผมสิ ผมแกะให้เสร็จแล้ว!"
"ให้เธอ"
เสิ่นเจียซูเริ่มระแวงขึ้นมาทันที
พี่จื่อฉวนนี่คิดจะมาเป็นมหาดเล็กใหญ่คนแรกขององค์หญิงด้วยหรือไง?
แต่เขารับตำแหน่งไปแล้วนี่นา
ลั่วจื่อฉวนไม่ได้คิดอะไรให้ซับซ้อน แค่แกะเปลือกแล้วยื่นให้ก็เท่านั้น
ลั่วฟานที่ยืนอยู่ข้างๆ: "..." ยังไง เขาดูเหมือนคนตายงั้นเหรอ?
ตอนนั้นเอง ก็มีข้อมือเรียวบางยื่นมาจากด้านข้าง "ของฉันให้เธอ ชั้นบางๆ ด้านบนฉันแกะจนเกลี้ยงแล้ว"
เป็นจี้อานว่าน
พอรู้สึกว่าฉือเฉี่ยนมองมา เธอก็หน้าแดงขึ้นมาอีกระลอก "ฉัน... ฉันเช็ดมือแล้ว มือแห้ง..."
ฉือเฉี่ยนประคองหิมะไว้ จึงยื่นมือไปรับไม่สะดวก เลยก้มหน้ากัดเกาลัดเม็ดนั้นเข้าปาก
"หอมและหนึบมาก" ฉือเฉี่ยนหรี่ตาอย่างเอมอิ่ม
จี้อานว่านรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกอยู่ในใจ จึงแกะเกาลัดต่อไปเรื่อยๆ
เสิ่นเจียซูกับลั่วจื่อฉวนมองเกาลัดในมือตัวเอง แล้วเงียบๆ เช็ดมือให้สะอาด ลงมือแกะชั้นบางๆ นั้น แล้วกองใส่ภาชนะที่วางอยู่ข้างๆ
[ราชาฉือขึ้นครองบัลลังก์อีกรอบแล้ว?!]
[ไม่เอาน่า น้องเจียซูกับน้องจื่อฉวนฉันพอเข้าใจได้ แต่น้องสาวคนนี้อยู่ดีๆ มาขยันอะไรขนาดนี้ด้วย?]