"คุณหนูเล็ก ต้องขอขอบคุณที่เข้าใจจริง ๆ ครับ" เจียงจู๋จื้อกล่าวด้วยความจริงใจ "ผมจะรีบกลับมา"
ฉือเฉี่ยนโบกมือ "ว่าแต่ คุณจะพาลูกไปโรงพยาบาลไหนตรวจ"
"โรงพยาบาลที่หนึ่ง บ้านก็อยู่ใกล้แถวนั้น"
"งั้นแวะส่งฉันหน่อยสิ ฉันจะไปหาลุงรอง"
"ได้ครับ"
20 นาทีต่อมา อาคารที่พักในซอยหนาน
ฉือเฉี่ยนขึ้นไปกับเจียงจู๋จื้อ
บ้านของตระกูลเจียงเป็นแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ไม่ค่อยใหม่เท่าไร ฝาผนังเห็นได้ว่ามีอายุหลายปีแล้ว ด้านบนยังมีร่องรอยที่ครอบครัวเคยอยู่ที่นี่มาหลายปีหลงเหลืออยู่
แต่ตอนนี้ เหลือแค่เจียงจู๋จื้อกับลูกชายเขาเท่านั้น
ฉือเฉี่ยนยังคิดว่าลูกชายของอาจารย์เจียงจะต้องสูงใหญ่และกำยำเหมือนอาจารย์เจียง
คิดไม่ถึงว่า...
เจียงเฮออวี่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอน เนื่องจากหายใจลำบากจึงนอนตะแคง ใบหน้างดงาม แก้มมีรอยแดงของไข้ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนเปียกชื้นราวกับคลอไปด้วยน้ำใส ๆ
หนุ่มน้อยรูปร่างดี ริมฝีปากแดง ฟันขาว ผิวพรรณงามหมดจด ป่วยหนักก็ยังหล่อไม่สร่างเลยนี่นา
ฉือเฉี่ยนเกือบอยากผิวปากให้
แต่กลัวโดนจับ เลยอดกลั้นไว้
"น้ำ น้ำ..." เจียงเฮออวี่ที่สติเลือนลางพึมพำ
ฉือเฉี่ยนมองซ้ายขวา คว้าแก้วน้ำบนโต๊ะกรอกใส่ปากเขา
เจียงเฮออวี่รีบอ้าปากรับ กระแสน้ำไหลย้อยไปตามคาง ลงไปในปกเสื้อ เปียกผ้าผืนหนึ่ง
พอร่างกายมีแรงขึ้นมา เจียงเฮออวี่ลืมตา เห็นเด็กสาวแปลกหน้ายืนอยู่ข้างเตียง
ความทรงจำแย่ ๆ ในอดีตหลั่งไหลมา ทำให้ทั้งตัวของเขาขนลุกไปหมดในชั่วพริบตา เขามองฉือเฉี่ยนด้วยแววตาขุ่นเคือง