“ถ้าปล่อยให้ลุงสามรู้เข้า ต้องโดนโวยแน่” ฉือเฉาเซิงกลั้นไม่ไหวหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด
ฉือเฟิงเซียวชอบคุยโวนักว่าเขาเป็นคุณน้าคนโปรดของฉือเฉี่ยน
ผลสุดท้ายฉือเฉี่ยนกลับส่งของขวัญให้เขาก่อน
“ไม่หรอกน่า หนูเตรียมของขวัญชิ้นอื่นไว้ให้ลุงสามแล้ว รวมถึงของลุงใหญ่ด้วย” ฉือเฉี่ยนนับนิ้วพลางพลันนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ ดูเหมือนยังมีคุณน้าคนอื่นอีก?”
“หนูยังไม่เคยเจอพวกเขาเลยนะ”
ฉือเฉาเซิง: “น้าสี่กับลุงห้าของหนูอยู่ต่างประเทศ พวกเราเองก็ไม่ค่อยได้เจอ”
พูดไปพลันนึกถึงบุตรบุญธรรมของพ่อตัวเองขึ้นมา...
ถ้าจะว่าไปแล้ว เขาก็นับเป็นคุณน้าของฉือเฉี่ยนเหมือนกัน
แต่ไม่สำคัญหรอก ไอ้นั่นมันก็แค่ตัวประหลาด
ฉือเฉาเซิงโยนเรื่องนี้ออกไปจากหัวทันที
ฉือเฉี่ยนสงสัยมากเกี่ยวกับคุณน้าอีกสองคน “น้าสี่กับลุงห้าตอนนี้สบายดีไหมคะ?”
“หืม?”
“หนูได้ยินลุงใหญ่เล่าว่าน้าสี่ขุดผักป่าอยู่ต่างประเทศ ส่วนลุงห้าขันนอตอยู่ในโรงงาน” ฉือเฉี่ยนว่า “ฟังดูแล้วทั้งสองงานนี่ลำบากชะมัด”
หวังเป่าเชวียนยังกลับวังไปเป็นฮองเฮาแล้ว แต่น้าสี่ของเธอยังขุดผักป่าอยู่เลย
โรงงานอิเล็กทรอนิกส์ยังหยุดงานแล้ว แต่ลุงห้าของเธอยังขันนอตอยู่เลย
อะไรทำให้พวกเขายืนหยัดมาจนถึงตอนนี้?
คือรักงั้นรึ คืออุดมการณ์งั้นรึ คือความรับผิดชอบงั้นรึ?!
ไม่ใช่เลยสักอย่าง เพราะจน! จนเกินไป!
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีชีวิตอยู่ได้ง่ายขนาดนั้น!
ฉือเฉี่ยนนับถือจนขนลุก
ฉือเฉาเซิง: “...”
พี่ใหญ่ไปหลอกเด็กได้ยังไงนะ?