ฉือเฟิงเซียวที่กลับมาพร้อมกับฟืนได้ยินคำพูดนั้นก็รีบวิ่งกลับไปที่กระท่อมเพื่อยืนยัน
ฉือเฉี่ยนกำลังยกหม้อซุปที่ต้มเสร็จออกมาพอดี พอเห็นลุงเธอก็ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ไร้เดียงสา:
"ลุงสาม กินยาแล้วค่ะ"
ฉือเฟิงเซียวไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากถอยหนีออกไปจากที่นี่
"เฉี่ยนเป่า นี่มันยาอะไรกัน?"
"ก็ยาดีที่รักษาได้ทุกโรคไงคะ" ฉือเฉี่ยนเร่งเร้า "รีบกินสิคะ ฉันต้มตั้งหนึ่งชั่วโมงเต็มๆ นะ"
ฉือเฟิงเซียวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก "ฉันขอขอบใจเธอที่ยุ่งๆ อยู่ยังไม่ลืมวางยาพิษฉัน เธอแน่ใจนะว่ามันกินได้?"
"แน่นอนสิ"
"งั้นเธอสาบาน"
"ฉันสาบาน"
"ให้สาบาน!"
"ฉันสาบาน"
"..." ฉือเฟิงเซียวแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความขำ "ตัวเองยังไม่แน่ใจเลยว่ามันกินได้หรือเปล่า ยังจะเอามาให้ฉันกินอีก! ฉันว่าเธอคิดจะฆ่าลุงตัวเองแน่ๆ!"
ฉือเฉี่ยน: "ลุงคะ ฉันว่าลุงฉลาดหลักแหลมและกล้าหาญเสมอ ไม่คิดว่าลุงจะกลัวกินยา"
"ใครพูด!? ฉันไม่กลัวสักหน่อย!"
"งั้นลุงกินให้ฉันดูสิคะ"
ฉือเฟิงเซียวหน้าหล่อๆ บิดเบี้ยว นี่ถ้ากินลงไป เขาจะไม่ตายคามือเลยเหรอ?
ช่างเถอะ นึกถึงที่เฉี่ยนเป่าตั้งใจต้มตั้งหนึ่งชั่วโมง
ถ้าเขาไม่ลงนรก ใครจะลง?
ฉือเฟิงเซียวรับถ้วยมาด้วยมือที่สั่นเทา แล้วราวกับฮีโร่ที่ยอมพลีชีพ ก็ยกดื่มรวดเดียว!
แหวะ—
ฉือเฉี่ยนใช้ความสามารถหนีตัวรอดพุ่งเข้าไปปิดปากฉือเฟิงเซียวไว้ทันที "ห้ามอ้วก! ทั้งภูเขาหิมะนี้หาดอกไม้แบบนี้ได้ไม่กี่ดอก รู้ไหมว่ามันหายากแค่ไหน!?"