เซฟเฮาส์ตั้งอยู่บนหน้าผา โดยรอบโล่งว่างเปล่า ไม่มีอะไรให้จับไต่ขึ้นไปได้เลย
ถ้าจะขึ้นไป ก็ต้องปีนด้วยมือเปล่าเท่านั้น
หน้าผาสูงชันเกือบห้าสิบเมตร ทำเอาคนเห็นล้วนถอดใจ
[รายการนี่ไม่ทำให้คนซวยไม่เลิกรา หน้าผาสูงชันขนาดนี้ใครจะขึ้นไปได้!]
[ลิงคงขึ้นได้ ไม่รู้ว่าราชาวานรจะได้ไหม]
[อย่ามาตลก หน้าผาระดับนี้พวกมือโปรใส่เซฟตี้ยังว่ายาก ฉือเฉี่ยนแค่เด็กจะทำได้ไง]
[ขาสองข้างฉันเริ่มถีบจักรเย็บผ้าแล้ว]
ฉือเฉี่ยนตื่นแล้ว แต่เหมือนยังนอนไม่พอ เธอหาวหวอด
"ตื่นแล้วก็ลงไปสิ อุ้มแกมาตั้งไกล" ฉือเฟิงเซียวบ่นอุบ "ขี้เกียจซะจริง อยู่บ้านโดนไอ้แก่ด่าแน่"
ฉือลี่เซินขี้เกลียดคนขี้เกียจเป็นที่สุด
เขาจะตามใจฉือเฉี่ยนไม่ได้
ฉือเฉี่ยนแลบลิ้นปลิ้นตา ก่อนลงจากหลังเขา
"เสี่ยวฉือ เฉี่ยนเฉี่ยน มาดูนี่ มีอุปกรณ์" เสิ่นจิ้งเจอถุงอุปกรณ์ซ่อนอยู่ใต้กอหญ้า แต่มีแค่สองใบ
"มีเซฟตี้ก็ดี"
ฉือเฟิงเซียวลูบคาง "ฉันเคยปีนหน้าผามาพักนึง มีประสบการณ์ เดี๋ยวขึ้นไปเอง"
"ขายังไหวเหรอ" จู่ ๆ ฉือเฉี่ยนก็ถาม
ฉือเฟิงเซียวผงะ มือขวาล้วงไปที่ขาข้างนึงอย่างไม่รู้ตัว "รู้ได้ไง"
ฉือเฉี่ยนกอดอก "ตั้งแต่ขึ้นจากน้ำก็เห็นเอาแต่ลูบเข่า เดาเอาน่ะว่าเป็นรูมาติซึม"
"ไม่เป็นไรหรอก เมื่อกี้ยังอุ้มแกเดินมาตั้งนาน"
เขาเคยเจ็บเข่ามาก่อน เลยจะปวดถ้าแช่น้ำนาน
แต่ก็พอทนไหว
เสิ่นจิ้งได้ยินก็พูดว่า "ให้ฉันเถอะ ถึงไม่มีประสบการณ์ แต่ฉันเหมาะจะขึ้นไปที่สุด"