ฉือลี่เซินไม่ได้อ่านความคิดเห็นของชาวเน็ตด้านล่าง แต่เปิดวิดีโอสลักตัวอักษรนั้นซ้ำไปซ้ำมา ดูเท่าไรก็ไม่พอ
จู่ ๆ เขาก็พูดว่า “ไอ้เด็กแสบไม่กี่คนนั่นของบ้านฉัน โตมาขนาดนี้แล้วยังไม่เคยคิดถึงฉันขนาดนี้เลย”
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำเรื่องโรแมนติกและชวนให้อบอุ่นหัวใจอย่างการสลักชื่อไว้บนหน้าผาแบบนี้
เลขาจงยิ้ม “ท่านประธานฉือ คนเรามักรักหลานมากกว่า หลาน ๆ คุณหนูเล็กกับท่านก็สนิทสนมกันดี แน่นอนว่า คุณชายสามเองก็สนิทกับท่านเช่นกัน”
คิ้วของฉือลี่เซินกระตุก “ไอ้เด็กนั่นยังสู้หลานสาวของเขาไม่ได้เลย”
คนเราน่ะกลัวการเปรียบเทียบ พอเอามาเทียบกันแล้ว ไอ้เด็กแสบนั่นจะสู้หลานสาวตัวน้อยนุ่มนิ่มแสนว่านอนสอนง่าย แถมยังสลักตัวอักษรให้เขาได้อย่างไร
ในที่สุดฉือลี่เซินก็ดูวิดีโอนั้นจนพอใจ จากนั้นจึงสั่งเลขาจงว่า “จัดการกระแสวิพากษ์วิจารณ์บนโลกออนไลน์หน่อย”
“ฉือเฉี่ยนคือคุณหนูเล็กเพียงคนเดียวของตระกูลฉือ ข้อนี้ฉันไม่อนุญาตให้ใครตั้งคำถาม”
เลขาจง “ครับ!”
“อีกอย่าง…” ฉือลี่เซินขมวดหว่างคิ้วเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างทรงอำนาจว่า “ตรวจสอบให้ชัดว่าใครอยู่เบื้องหลังการจ้างกองทัพน้ำมาดิสเครดิตฉือเฉี่ยน หากเป็นฝีมือตระกูลกู้ ก็คงไม่ต้องให้ฉันสอนว่าควรจัดการอย่างไร”
เลขาจงมีสีหน้าเคร่งขรึม “ท่านประธานฉือวางใจได้ครับ การโต้กลับระดับนี้ ผมรู้ว่าควรทำอย่างไร”
ฉือลี่เซินครุ่นคิดอยู่อีกครู่หนึ่ง “หลังจากฉือเฉี่ยนกลับมาแล้ว ให้ดีไซเนอร์เสื้อผ้าไปที่บ้าน ตัดชุดใหม่ให้เธอสักสองสามชุด ไม่ต้องเยอะ แค่เติมเสื้อผ้าในห้องแต่งตัวของเธอให้เต็มก็พอ”
เด็กน้อยต้องเจอเรื่องน่าอัดอั้นขนาดนี้ ก็ควรปลอบใจเธอสักหน่อย
เด็กผู้หญิงทุกคนล้วนชอบเสื้อผ้าและเครื่องประดับ งั้นก็ซื้อเครื่องประดับให้เธออีกสักสองสามชุด