ฉือเฟิงเซียวกับคนอื่นๆ ก็งงไปหมดเหมือนกัน
คนที่ใส่หมวกคลุมหัวนี่... ไม่ใช่ฉือเฉี่ยนหรอกเหรอ?
หรือว่าพวกเขาจำคนผิด?
[ฉันเองก็ช็อกไปเลย เฉี่ยนเป่าถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเดียวกันเหรอเนี่ย?]
[นี่ต้องเป็นความผิดของหมวกคลุมหัวที่ทำให้เข้าใจผิดชัดๆ!]
[ความช่วยเหลือยังไม่มาอีกเหรอ เห็นแล้วใจสั่นตุ๊มๆ ต๊อมๆ กลัวมาก]
ฉือเฉี่ยนคิดในใจ หมวกคลุมหัวเนี่ยมีประโยชน์หลายอย่างแฮะ
เธอเลยพูดมั่วไปเลยว่า "หัวหน้าใหญ่ ไอ้หมอนี่มันทำตัวน่าสงสัย ฉันเลยต้องตามจับมันมาเลยมาสาย"
พูดจบเธอก็ลงจากหลังฉือเยี่ยนลิ่ว แล้วก็จับแขนทั้งสองข้างของเขาไว้ "แกจงอยู่เฉยๆ"
เธอจงใจทำเสียงห้าวๆ ฟังแล้วเหมือนผู้ชายเป๊ะๆ
ฉือเยี่ยนลิ่ว: "..."
หัวหน้าหัวโจกคนสวมหมวกคลุมหัวมองฉือเยี่ยนลิ่วแวบนึง แล้วพูดด้วยความพอใจ "ทำได้ดีมาก เดี๋ยวกลับไปเพิ่มเงินให้"
ฉือเฉี่ยน: "เรื่องแค่นี้เองครับหัวหน้า ทำงานให้หัวหน้าไม่เห็นแก่เงิน แค่เห็นหัวหน้าดีก็รู้สึกอบอุ่นใจแล้วครับ!"
หัวหน้าหัวโจกคนสวมหมวกคลุมหัวฟังแล้วรู้สึกยังไงไม่รู้ฟินยังไงชอบกล
ลูกน้องคนนี้ดีจริงๆ นี่
"แต่ไม่ใช่สิหัวหน้า ทำไมมันเตี้ยจัง สูงไม่ถึงเมตรสองเลยนะ" มีคนเริ่มกังขา
หัวหน้าหัวโจกคนสวมหมวกคลุมหัวเองก็เริ่มมีท่าทีระแวง
ฉือเฉี่ยนสะอื้นเสียงหนึ่ง "หัวหน้าครับ ความจริงแล้วนะ ตอนเด็กๆ ที่บ้านผมจนมาก ต้องเลี้ยงวัวทุกวัน มีครั้งนึงผมเผลอใส่เสื้อสีแดง แล้วโดนวัวไล่ชนไปไกลหลายสิบลี้ ขาของผมหักเลยครับ"
"หลายปีมานี้ผมต้องใส่ขาเทียมใช้ชีวิต พอดีเพิ่งหลุดไปท่อนนึงก็เลยเตี้ยลง แต่ผมคิดว่าต่อให้คนอื่นจะรังเกียจผม แต่ถ้าหัวหน้าที่ผมเคารพรักที่สุดไม่รังเกียจผมล่ะก็ ผมก็จะมีแรงใจ เอาชนะปมด้อยได้!"