ฉือเฉี่ยนยืนอยู่บนเขาวงกต มองไปรอบ ๆ ไม่เห็นเงาของเสิ่นเจียซูเลย
เธอมองเห็นกำแพงเมืองสูงเกือบสิบเมตรตรงหน้า พูดทิ้งท้ายว่า "พวกเธอรอฉันตรงนี้" แล้วพุ่งตัวออกไปดุจลูกกระสุน
กำแพงเมืองที่สร้างจากทองคำ พื้นผิวเรียบลื่น ไม่มีจุดให้ยึดเกาะ
ฉือเฟิงเซียวและคนอื่น ๆ ได้แต่มองดูฉือเฉี่ยนปีนป่ายไปมาอย่างกับลิงบิด ๆ ไปมา แค่อึดใจเดียวก็ปีนขึ้นไปบนกำแพงได้แล้ว
ลั่วฟานเอ่ยด้วยความทึ่ง "คล่องแคล่วจริง ๆ"
ฉือเฟิงเซียว: "..."
ฉือเฉี่ยนยืนบนกำแพงมองลงไป ในที่สุดก็เห็นเสิ่นเจียซูที่ตกลงไปใกล้ ๆ ทางเข้าเขาวงกต
เขาถูกผู้ชายคนหนึ่งที่สวมหน้ากากดำ ซึ่งท่าทางไม่ใช่คนดีอะไรจับไว้ พอขัดขืนก็ถูกตบหน้าหนึ่งที
ฉือเฉี่ยนคว้าทับทิมขนาดเท่าไข่นกพิราบบนกำแพงออกมาทันที แขนเป็นคันศร แล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง!
"ฟิ้ว——"
ทับทิมก้อนนั้นดุจดาวตกที่ร่วงหล่น "ปัง!" ถูกกลางหน้าผากของชายหน้ากากดำพอดี
เขาลืมตาเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวด ปล่อยเสิ่นเจียซู แล้วล้มลงไม่ไหวติง
เสิ่นเจียซูโบกมือทั้งสองข้างไปที่กำแพงด้านบน ตะโกนอย่างดีใจ "ท่านแม่มดน้อย! ขอบคุณมาก!"
"รีบเก็บทับทิมขึ้นมาสิ!" ฉือเฉี่ยนตะโกนตอบกลับเสียงดัง "มันแพงมาก ๆ !"
"ได้เลย!"
ด้านล่างจู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนก้องของฉือเฟิงเซียว "เฉี่ยนเป่า ระวังข้างหลัง!"
ฉือเฉี่ยนหันขวับ ชายหน้ากากดำอีกคนยืนอยู่ในระยะไม่ไกล ยกปืนขึ้นข่มขู่เธอด้วยน้ำเสียงห้าว "ยกมือขึ้น! ไม่งั้นยิงทิ้ง!"
ฉือเฉี่ยนยกมือขึ้นให้ความร่วมมือ "พี่ใหญ่ ฉันว่าพี่รูปงามสง่า ดูยังไงก็เป็นคนดี ฉันยังเป็นเด็ก ขอปล่อยฉันไปเถอะ"
"ต่อให้เป็นเด็กแบเบาะฉันก็ไม่ปล่อย!" ชายหน้ากากดำเดินเข้าใกล้เธอเรื่อย ๆ
"งั้นก็ได้" ฉือเฉี่ยนพูด "ฉันชอบร้องเพลงมาก ขอให้ฉันร้องเพลงครั้งสุดท้ายได้ไหม เพราะยังไงฉันก็จะตายอยู่แล้ว"