อีกฟากของเกาะ คนทั้งหกนั่งล้อมกองไฟ แบ่งอาหารเย็นและน้ำดื่มกันอย่างจำกัดจำเขี่ย ตกถึงท้องแต่ละคนไม่มากนัก
"พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ฉันสานลอบดักปลาวางไว้ริมทะเล ไม่แน่อาจจะได้ปลาตัวโต ๆ หลายตัวเลยนะ" กู้ฮว่าเอ่ยปลอบทุกคน
เวินหลียิ้มอ่อนโยน "เธอนี่ฉลาดจังเลยนะ งานฝีมือเฉพาะทางแบบนี้ยังทำได้"
กู้ฮว่าถ่อมตัว "ที่ไหนกัน ก็แค่ฉันมีงานอดิเรกกว้าง ๆ อะไร ๆ ก็ลองทำมาหมด ไม่มากก็น้อยก็พอรู้บ้าง"
เวินหลีดันตัวถังซินที่นั่งข้าง ๆ "เธอหัดดูฮว่า ๆ เขาบ้างสิ หัดทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง อย่าเอาแต่นั่งเหม่ออยู่คนเดียว"
ถังซินกัดริมฝีปาก พยักหน้าอย่างดัดจริต
"ไม่รู้ว่าฉือเฉี่ยนพวกนั้นเป็นไงบ้างนะ" ลั่วฟานพูดอย่างจนใจ "คงยังงอนเรื่องทองคำนั่นอยู่มั้ง เธอขี้โมโหจะตาย"
กู้ฮว่ายิ้มลึกซึ้งขึ้น "ใช่ค่ะ เฉี่ยน ๆ เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ นิสัยตรงไปตรงมาและซื่อ ๆ"
คำตอบที่แฝงนัยก็คือบุ่มบ่ามไร้สมองนั่นเอง
ลั่วฟาน "งั้นเราเอาของไปให้พวกเขาดีกว่า ยังไงก็มาด้วยกัน จะให้ตึงเครียดกันเกินไปก็ไม่ดี"
กู้ฮว่าและหลิงเฉียนเองก็รอที่จะเห็นสภาพน่าสังเวชของฉือเฉี่ยนพวกนั้นหลังจากแยกกันแทบไม่ไหว ลุกขึ้นทันใด
สุดท้ายทั้งหกคนไปด้วยกัน
ตอนพวกเขาหามาจนเจอ ทางฉือเฉี่ยนนี่กำลังปิ้งย่างกันอยู่
กองไฟลุกโชน พวกเขานั่งล้อมเตาหินอย่างสบายใจ กำลังย่างอาหารทะเล ข้าง ๆ มีลูกมะพร้าวผ่าลูกวางเรียงอยู่ เสียบด้วยหลอดจากต้นอ้อ
ฉือเฟิงเซียวถือใบปาล์มใช้พัดลมไปด้วย พลางย่างปลาหมึกไปด้วย ปากก็บ่น "ถ้าใส่ยี่หร่างาลงไปอีกนิด แค่นาทีเดียวก็หอมฉุยชวนตาย"