ไม่ใช่แค่แชทสดที่งง ฉือเฉี่ยนกับฉือเฟิงเซียวก็งงเหมือนกัน
อะไรทำให้กู้ฮว่าคิดว่าพวกเขาเป็นคนคุยง่ายนัก
สมองที่โดนน้ำอุดตันของหล่อนหรือไง
"เฉี่ยนเฉี่ยน พี่ฉือ พวกเราคือทีมเดียวกัน ทุกอย่างต้องแบ่งปันกัน เช่น น้ำ อาหาร และที่พัก" กู้ฮว่าพูดพลางยิ้มร่า "ถึงพวกคุณจะเจอทองคำ ก็อย่าเก็บไว้คนเดียวนะคะ"
ฉือเฟิงเซียวสวนกลับ "พวกเราไม่ได้เอาของมีค่ากลับมาเหรอ ถึงได้แต่จ้องทองที่เราเจออยู่น่ะ พูดหรูว่าแบ่งปัน สุดท้ายก็อยากได้ฟรี ๆ ชัด ๆ "
หลิงเฉียนขมวดคิ้ว "ทองบนเกาะก็ไม่ใช่ของพวกคุณ พวกเราที่เห็นก็มีสิทธิ์"
เวินหลีเสริม "เฟิงเซียว ที่ฮว่าฮว่าพูดก็ถูกนะ พวกเราไม่มีใครเก็บไว้คนเดียวเลย พวกคุณทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนะ"
"ของที่พวกคุณหาได้ มันมูลค่าไม่เท่าทองของเสี่ยวฉือกับพวกหรอกนะ" เสิ่นจิ้งพูด "แล้วนั่นก็เป็นของที่พวกเขาเจอเอง จะยอมแบ่งให้พวกคุณไหม ก็แล้วแต่พวกเขาเถอะ"
ไม่มีใครบังคับได้
ฉือเฉี่ยนกับฉือเฟิงเซียวก็ไม่ได้ติดหนี้พวกเขาสักหน่อย
ลั่วฟานยืนเงียบข้าง ๆ ไม่พูดอะไร
เขาเห็นทองพวกนั้นแล้วก็จริง เอาจริง ๆ ก็น่าอิจฉา
ทุกคนเหนื่อยมาทั้งบ่าย แต่มีแค่กลุ่มฉือเฉี่ยนที่เจอทอง
พวกเขารู้สึกไม่ยุติธรรมก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เอาเถอะ ฉือเฉี่ยนจะยอมเอาทองออกมาจริง ๆ เหรอ
"พวกนายอยากได้ไอ้นี่ใช่ไหม" ฉือเฉี่ยนหยิบทองก้อนหนึ่งจากถัง เล่นโยนอยู่ในมือ