ฉือเยี่ยนลิ่วกำลังจะลงมือ เห็นหัวหน้าแก๊งที่อยู่บนพื้นใกล้จะฟื้นแล้ว “แกจะจัดการไอ้หมอนี่ยังไง?”
ฉือเฉี่ยนยิ้มแบบน้องปีศาจน้อย “ง่ายมาก”
นางใช้มือเปล่าจับคอเสื้อหัวหน้าแก๊งขึ้นมา แล้วส่งสัญญาณให้อินทรียักษ์บินลง ก่อนจะเอาหัวหน้าแก๊งไปแขวนไว้กับเสาหินที่ยื่นออกมาจากกำแพงเมือง
แล้วเอาเชือกที่ขาดไปคล้องคอหัวหน้าแก๊ง
ฉือเฉี่ยนเตือนเขาอย่างมีน้ำใจ “ดูใจกันที่เคยเป็นพี่น้องกัน ฉันให้โอกาสแกอยู่นะ ลงไปเองก็แล้วกัน”
หัวหน้าแก๊ง: ?
แน่ใจนะว่าไม่ใช่ส่งให้ไปตาย?
เชือกเส้นนี้ให้เขาเอาไว้ผูกคอตายมากกว่าใช่ไหม??
ฉือเฉี่ยนไม่สนใจว่าเขาจะตายหรือรอด ปีนขึ้นไปรับฉือเยี่ยนลิ่ว แล้วให้อินทรีประหลาดบินลงจอด
ฉือเยี่ยนลิ่วเคยขับเครื่องบินรบและเครื่องบินทิ้งระเบิดมาแล้ว แต่เพิ่งเคยโดยสาร “เฮลิอินทรี” เป็นครั้งแรก
ไม่มีแผงควบคุม ไม่มีหน้าปัด และไม่มีปุ่มบังคับที่ซับซ้อนอะไรทั้งนั้น
ขนาดเข็มขัดนิรภัยยังไม่มีเลย
สิ่งเดียวที่การันตีได้คือ การอธิษฐานอยู่ในใจว่านกตัวนี้จะบินได้อย่างมั่นคง พอ หรืออย่าตกกลางอากาศก็พอ
ความรู้สึกแบบนี้…ไม่ค่อยได้อยู่ในการควบคุมเลย
ฉือเยี่ยนลิ่วไม่ชอบสิ่งที่เกินการควบคุมที่สุด
แต่เมื่ออินทรียักษ์พุ่งดิ่งลงมา ได้ยินเสียงลมหวีดหวิวข้างหู ฉือเยี่ยนลิ่วสัมผัสได้ว่าเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน
มันเป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ที่สุด
...ถ้าไม่นับที่มีเด็กหื่น ๆ อยู่ข้าง ๆ คอยถามว่ากินพริกหยวกไหมตลอดเวลาก็จะดีมาก
อินทรียักษ์ลงจอด ฉือเฉี่ยนนั่งปีกเล่นเป็นสไลเดอร์ ร่อนลงไปถึงพื้นอย่างลื่นไหล