[? คิดไปเองรึเปล่า เฉียนเม่ยเหมือนกำลังคุยกับเจ้าหมีหมูนี่นา]
[ไม่ใช่คิดไปเองหรอก ฉันได้ยินเฉียนเม่ยพูดอะไรประมาณไม่ใช่ลูกแท้ๆ ช่วยคนอื่นเลี้ยงลูก? วงการทะเลนี่มันช่างวุ่นวายจริงๆ]
[มีแค่ฉันน่ะแหละที่สงสัยว่าในหีบนั่นคืออะไร เปิดเร็วๆ เลยยย]
พอใกล้ค่ำ วาฬเพชฌฆาตหมายเลขสองก็แกว่งหางกลับสู่ทะเล
แต่หีบที่มันเอาทิ้งไว้ให้กับฉือเฉี่ยน
มันบอกว่าของนี่ยังไม่สนุกเท่าพวกฉลามเลย จะรีบไปซัดฉลามอีกรอบก่อนฟ้ามืดสนิท
ฉือเฉี่ยนมองหีบสักพัก แล้วกลับไปที่แคมป์เพื่อหยิบของ
หีบมีสนิมเกาะเต็ม ถ้าเป็นรอยบาดมือขึ้นมาคงไม่ดี ต้องใส่ถุงมือถึงจะจับได้
พอเธอหยิบถุงมือกลับมาถึงชายหาด ข้างๆ หีบก็มีคนเพิ่มขึ้นมาหลายคน
ฉือเฉี่ยนเดินเข้าไป "พวกนายมามุงของของฉันทำไม? หลีกไป"
"ของเธอ? อย่ามาตลกเลย นี่เราเป็นคนเจอก่อนนะ" หลิงเฉียนหัวเราะเยาะ กำลังจะเปิดหีบ
ฉือเฉี่ยนไม่พูดพร่ำทำเพลงปล่อยมือเดียวฟาดลงไป ฟันลงบนเส้นเอ็นที่แขนของเขาพอดิบพอดี
หลิงเฉียนเจ็บจนมือชาหมดแรง ปล่อยหีบ
กู้ฮว่ายืนขวางหน้าเขา "เฉี่ยนเฉี่ยน เมื่อกี้เราเป็นคนเห็นหีบนี้ก่อนจริงๆ เธออย่ามาไร้เหตุผลได้ไหม?"
"น่าสนใจดีนี่ ฉันก็แค่กลับไปหยิบถุงมือ แค่แป๊บเดียวหีบฉันกลายเป็นของพวกนายไปแล้ว?"
ฉือเฉี่ยนพูดย้อนอย่างไม่เกรงใจ "จริงๆ เลยนะ แค่ฉันตดพวกนายยังต้องมาดมกลิ่น เห็นของของฉันทีไรเป็นต้องยืนขาชาแบบนี้ใช่ไหม?"
เวินหลี: "เธอบอกว่าเป็นของเธอ แล้วมีหลักฐานอะไรไหม?"