ฉือเฉี่ยนปักไม้เท้าวิเศษลงไปในหิมะ แล้วให้เสิ่นเจียซูปีนขึ้นไปเกาะให้แน่น
จากนั้นเธอก็ออกแรงดึงไม้เท้าวิเศษให้โค้งลงจนสุด แล้วก็ "ปั้ง" หนึ่ง ส่งเสิ่นเจียซูพุ่งทะยานข้ามไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำ!
"ปล่อยมือ!" ฉือเฉี่ยนเตือนเขา
เสิ่นเจียซูปล่อยมือ ทันใดนั้นทั้งตัวก็ "ปุก" กระแทกลงไปในกองหิมะ
เขารีบลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แล้วตะโกนบอกว่า "ฝ่าบาท! ข้ายังมีชีวิตอยู่! แผนนี้ใช้ได้!"
ฉือเฉี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วหันไปถามฉือเฟิงเซียวว่า "น้า ให้ฉันช่วยไหม?"
ฉือเฟิงเซียวนิ่งเงียบ ใครกันแน่ที่สอนให้เธอเล่นแบบนี้?
"ไม่ล่ะ ฉันขอลุยเองดีกว่า"
[ขึ้นลำกล้อง ง้างไก ลั่นไก ปัง——]
[ต้องบอกเลยว่า ไม้เท้าวิเศษอันนี้คุณภาพดีจริงๆ ทนทานสุดๆ]
[มีแต่ฉันคนเดียวหรือที่รู้สึกว่าตอนที่พวกเขาบินออกไป มันเหมือนนกพิโรธยังไงยังงั้น?]
[น้องเฉี่ยน: ฉันแค่อยากช่วยทุกคนข้ามแม่น้ำ ฉันไม่ได้คิดว่ามันสนุกนะเฟ้ย]
ที่ริมทะเลสาบน้ำแข็ง ฉือเฟิงเซียวและผู้ใหญ่สามคนช่วยกันขุดหลุมบนผิวทะเลสาบ
พวกเขาจะตกปลาที่นี่ ลองดูว่าจะได้อาหารเย็นคืนนี้หรือเปล่า
เหยื่อตกปลาได้มาจากเจ้านกที่ตายไม่ยอมหลับตาตัวนั้นอย่างเต็มใจ
ส่วนเด็กๆ ถูกแบ่งหน้าที่ให้ไปเก็บฟืน
เสิ่นเจียซูและลั่วจื่อฉวนเป็นพวกกระตือรือร้นในการทำงาน รับงานทั้งหมดไปทำคนเดียวเลย
ส่วนฉือเฉี่ยนก็นั่งขกมืออยู่บนท่อนไม้ที่ล้มลง ปล่อยตัวเกียจคร้าน ปากยังอมลูกอมแท่งอยู่อีกต่างหาก
เธอต้องกินให้หมดก่อนจะกลับ มิฉะนั้นถ้าคุณน้าจับได้ พรุ่งนี้ก็ไม่ได้กินอีก