ฉือเฟิงเซียววางชามลง แล้วขมวดคิ้วลุกขึ้นยืน “มีอะไร?”
“พวกเรา… เจอแมลงพิษ” กู้ฮว่าอธิบายอย่างเร่งรีบ “เฟิ่งจือเพื่อช่วยจื้อชิง ถูกแมลงพิษกัดที่ขา ส่วนหวานหวานก็เผลอถูกกัดอีกคน…”
สวีจื้อชิงสีหน้าตื่นตระหนก หน้าซีดเหมือนกระดาษ ยืนเหม่อลอยอยู่ข้าง ๆ
เสิ่นจิ้งให้พวกเขาพาเฮ่อฟางจือกับจี้อานว่านลงมาเพื่อดูอาการ
“แย่แล้ว ขาทั้งข้างเริ่มแข็งเกร็ง เส้นเลือดดำชัดขึ้นเป็นสีดำม่วง ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ ขาข้างนี้คงไม่รอด แถมยังอันตรายถึงชีวิต” เสิ่นจิ้งสีหน้าหนักใจ
จี้อานว่านก็เหมือนกัน
กู้ฮว่าหน้าซีดด้วยความตกใจ “ไม่มีทางช่วยเลยหรือ?”
“ตอนนี้ทำได้แค่ให้พวกเขาออกจากการแข่งขัน รอทีมงานมารับส่งโรงพยาบาล”
[เฮ่อฟางจือถึงจะน่าเบื่อ แต่เรื่องแมลงพิษนี่ไม่ใช่ความผิดเขานะ เขาเตือนแล้วว่าเพื่อนอย่าเข้าไปในพุ่มไม้ดำ พวกนั้นไม่ฟัง]
[คุณหนูอานว่านซวยกว่า รออยู่ข้างนอกยังโดนกัด]
[กู้ฮว่าหลิงเฉียน: ทางอ้อมสิบปี หลุมพรางร้อยปี ตัวแทนสร้างความเดือดร้อน]
[นี่มันไม่ใช่จะเสียชีวิตกันใช่ไหม…]
บรรยากาศในที่เกิดเหตุตกต่ำ ฉือเฉี่ยนพูดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “ซุปดอกบัวหิมะแก้พิษได้ เจียซู ไปเอาขวดเก็บความร้อนของฉันมาให้หน่อย”
“ได้เลยฝ่าบาท!” เสิ่นเจียซูรีบไปเอาขวดมา แต่เผลอสะดุดล้ม เกือบทำขวดหลุดมือ
ฉือเฉี่ยนคว้าเสื้อเขาดึงกลับมาด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือคว้าขวดเก็บความร้อนที่เกือบจะตกได้ทัน