กำหนดการเดินทางกลับประเทศในวันพรุ่งนี้ ต้องเลื่อนออกไป เพราะฉือเฟิงเซียวเพิ่งมีงานถ่ายทำที่ต้องอยู่ที่ประเทศ C ต่ออีกสักพัก
ฉือเยี่ยนลิ่วก็ต้องเข้าค่ายฝึกแบบปิด หลายวันนี้ไม่กลับมา
ฉือเฉี่ยนคิดว่าตัวเองจะได้ปลดปล่อยซะแล้ว แต่ไม่ทันไรลุงสามก็จัดการส่งเธอไปให้น้าสี่ดูแลแทน
ฉือชิงเฉินก็ไม่คิดว่า ตัวเองกลับมาที่สถาบันวิจัยแล้ว ยังต้องเลี้ยงลูกให้พี่น้องอีกสองคน
ฉือเฟิงเซียวให้เหตุผลว่า “เธอกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะกินผลไม้ที่ส่งไปให้ เธอต้องรับผิดชอบเต็มจำนวน”
“ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก ไม่มีเวลาดูแลเธอ ช่วยดูแลเธอให้ดี แล้วคอยอัปเดตให้ฉันรู้ตลอดด้วย”
ฉือชิงเฉิน: “......”
ฉือเฉี่ยนทำหน้าตายเงยหน้าขึ้น
ฉือชิงเฉินทำหน้าตายก้มลงมอง
ลุงหลานจ้องตากัน ต่างคนต่างไม่อยากรับภาระ
ฉือเฉี่ยนไม่อยากเพราะเสียดายขนม ฉือชิงเฉินไม่ชอบคนสร้างปัญหาใหญ่แบบนี้
ครู่หนึ่ง ฉือชิงเฉินก็ยอมแพ้ “ตามฉันมา”
ฉือเฉี่ยนเดินตามไปอย่างเชื่องช้า
ออฟฟิศของฉือชิงเฉินอยู่สุดทางเดินชั้นบนสุดของสถาบันวิจัย หน้าต่างกระจกสั่งทำพิเศษ มองจากข้างในออกไปข้างนอกเห็นชัดเจน แต่ข้างนอกมองเข้ามาไม่เห็นอะไร
บนโต๊ะทดลองสีขาวในออฟฟิศ มีอุปกรณ์แก้วหลากหลายชนิด รวมถึงเมล็ดพันธุ์พืชและต้นไม้กระถาง
ต้นไม้บางต้นใกล้จะเหี่ยวเฉา บางต้นก็ออกผลดกงาม