ด้วยความตกตะลึงเพียงไม่กี่วินาที ฉือชิงเฉินก็พุ่งพรวดมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉือเฉี่ยน ยื่นมือออกมาอย่างสั่นเทา
เพื่อตรวจดูว่าเธอยังหายใจอยู่หรือไม่
โชคดีที่ลมหายใจยังคงอยู่
เด็กคนนี้ยังไม่ตาย
แอบได้ยินเสียงกรนแผ่วเบาของเธอด้วยซ้ำ
“......”
ฉือชิงเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่จนเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง
วินาทีก่อนหน้านั้นเขาถึงกับคิดคำพูดสั่งเสียไว้แล้ว
ยาที่ฉือเฉี่ยนดื่มเข้าไป เป็นยาทดลองที่เขาต้มจากสมุนไพรที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ คุณสมบัติไม่ทราบแน่ชัด
พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่รู้ว่ามีพิษหรือไม่มีพิษ
ฉือชิงเฉินรู้อยู่ว่าคนนี้ซน แต่ไม่คิดว่ามันจะบ้าระห่ำขนาดนี้
อะไรก็ไม่รู้เอาเข้าปากได้หมด!
คำเดียวที่กลืนลงไป ถ้าเธอโชคร้าย เขาอาจจะได้ไปสู่สุคติเลยทีเดียว
ฉือชิงเฉินอุ้มฉือเฉี่ยนที่หลับไปแล้วขึ้นมา วางไว้บนโต๊ะทดลอง แล้วเจาะเลือดเธอตรวจ
โชคดีที่ยาชามนั้นไม่มีพิษ
แต่โชคร้ายที่ในยามีส่วนประกอบพิเศษบางอย่าง ที่อาจทำให้ร่างกายของเธอขยับเขยื้อนได้ยาก
อาการแบบนี้ไม่รู้ว่าจะคงอยู่นานแค่ไหน......
"ติ๊ง" เสียงหนึ่งดังขึ้น โทรศัพท์ของฉือชิงเฉินดังขึ้น
ฉือเฟิงเซียวโทรมา ตามเช็คตามปกติ
ฉือชิงเฉินมองฉือเฉี่ยนที่"หลับสบาย" แล้วกัดฟันรับสาย: "ลุงสาม"
"น้องสี่ ถึงเวลาแล้วที่เฉี่ยนเป่าต้องกินผลไม้ ต้องลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขาบ้าง เธออย่าปล่อยให้นั่งแป้วทั้งวัน......ช่างเถอะ เปิดวิดีโอสิ ฉันจะคุยกับเธอเอง"