"ไม่คิดว่า! เป็นน้องเฉี่ยนนี่นา!!" จู่ๆ ก็มีคนในฝูงชนจำฉือเฉี่ยนได้ ร้องออกมาด้วยความตกใจ
"เป็นเธอจริงๆ ด้วย!! อ๊ายยย น้องเฉี่ยนฆ่าฉัน!"
"สวนสัตว์นี้มีอะไรพิเศษกันแน่ ถึงได้เชิญน้องเฉี่ยนมาเป็นคนเลี้ยงสัตว์ได้!"
"ฉันว่าวันนี้ทำไมสัตว์พวกนั้นถึงได้เซื่องซึมนัก พอคนเลี้ยงเดินมาก็กลับมากระปรี้กระเปร่าทันที ที่แท้ก็เพราะคนจุดไฟในใจคนนี้มานี่เอง!"
การถูกเปิดโปงตัวตนของฉือเฉี่ยน ทำให้เธอกลายเป็นดาวเด่นที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในสวนสัตว์ทันที
เธอเดินไปทางไหน นักท่องเที่ยวก็ตามไปทางนั้น
ฉือเฉี่ยนที่ตั้งใจจะขี้เกียจ: ???
คนมากมายขนาดนี้จ้องมองเธออยู่ เธอจะทำตัวชิลๆ ได้ยังไง?
กว่าจะถึงเวลาอาหาร หรงฉีก็ชวนพวกเขาไปกินข้าวในร้านอาหารของสวนสัตว์
สามคนนั่งติดหน้าต่าง กินข้าวไปพลางคุยเรื่องตลกๆ ของสัตว์ไปพลาง
"อุแว้ ๆ!" เด็กน้อยในรถเข็นข้างๆ ร้องไห้งอแงไม่หยุด ใช้ฝ่ามือทุบโต๊ะจนสั่นสะเทือน ยังโยนช้อนส้อมไปมาอีก
พนักงานเสิร์ฟเอาอุปกรณ์ชุดใหม่มาให้ ยังโดนเด็กสาดน้ำใส่ตัวเปียกโชก
ถ้าเป็นเด็กทารกอายุไม่กี่เดือน ก็ถือว่าไม่รู้เรื่องเป็นเรื่องปกติ
ฉือเฉี่ยนเหลือบมองไป เห็นเด็กอ้วนๆ อายุสามสี่ขวบนั่งอยู่ในรถเข็น
วินาทีถัดมา เจ้าอ้วนน้อยก็โยนส้อมในมือใส่ฉือเฉี่ยน แล้วตบมือหัวเราะเสียงดังลั่น
ฉือเฉี่ยนหลบได้อย่างง่ายดาย ยิ้มหวานมองครอบครัวนั้น "ดูแลเจ้าหมาน้อยบ้านี่ให้ดีๆ หน่อยได้ไหม?"
"คุณเด็กสาวคนนี้พูดจาแบบนี้ได้ยังไง?"
แม่ของเจ้าอ้วนน้อยจ้องฉือเฉี่ยนอย่างไม่พอใจ "คุณไม่รู้จักการนับถือผู้ใหญ่รักเด็กขั้นพื้นฐานเลยหรือไง? ไม่เห็นใจที่เราต้องเลี้ยงลูกยากๆ บ้างหรือไง? คิดแทนคนอื่นเขาบ้างสิ!"