หลังจากนั้น หรงฉีก็พาฉือเฉี่ยนกับฉือเยี่ยนลิ่วไปดูสัตว์ตัวอื่นๆ
โดยเฉพาะพวกที่เริ่มมีอาการดุร้ายชัดเจน
พวกที่นิสัยอ่อนโยนหน่อย เช่น กวางดาว ถึงจะดุร้ายก็ไม่ทำร้ายคน
แต่พวกเสือดำกับหมีดำนี่สิ เจ้าหน้าที่ดูแลแทบเข้าใกล้ไม่ได้
ฉือเฉี่ยนเดินดูรอบหนึ่ง ก็แน่ใจว่าอาหารของพวกมันถูกยัดเยียดของแปลกๆ เข้าไปด้วย
นอกจากนี้ เธอยังแถมได้รู้เรื่องน่าสนใจอีกด้วย
คนที่วางยาให้พวกมันคิดว่าสัตว์ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง เลยพลั้งปากพูดแผนการทั้งหมดออกมา
——เป้าหมายคือแอบลักลอบขนสัตว์พวกนี้ออกไปตอนกลางคืน
ยาตัวนั้นกินเข้าไปวันละเม็ด พอถึงวันที่เจ็ด สัตว์จะเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ จนเหมือนโดนสลบ
แบบนี้ ตอนกลางคืนพวกนั้นแอบขนสัตว์ออกไป ก็จะไม่ทำให้เกิดความวุ่นวายจนถูกจับได้
หรงฉีโกรธแทบตาย: "ใครมันใจร้ายขนาดนี้วะ!? ถ้าฉันจับได้ ฉันจะฉีกมันคนละทิศคนละทาง!!"
ฉือเยี่ยนลิ่วมองไปทางฉือเฉี่ยน "เธอรู้แล้วใช่ไหม ว่าใครเป็นคนทำ?"
ฉือเฉี่ยนเอามือไขว้หลัง "เสือดำบอกว่ามันเห็นหมดแล้ว และจำหน้าได้ด้วย"
เสือดำเชิดหน้าอย่างภูมิใจ: "สัตว์ตัวอื่นโง่ๆ ไม่มีใครไว้ใจได้ ยังไงก็ต้องฉันแหละ!"
ไม่นาน พนักงานที่วางยากับพวกพ้องก็ถูกจับได้
พวกเขาเล่นการพนันจนเป็นหนี้ หาทางออกไม่ได้ ก็นึกขึ้นได้ว่าสัตว์ที่นี่หายากและมีค่า น่าจะขายได้ราคาดี เลยเกิดความโลภ
ฉือเยี่ยนลิ่วส่งคนสืบสานต่อ จนพบผู้ซื้อของพวกเขา เป็นองค์กรลักลอบค้าสัตว์หายากผิดกฎหมาย