หรงฉีโทรมาหาฉือเยี่ยนลิ่วเพื่อฟ้องความผิดของฉือเฉี่ยน
แค่วันเดียว พวกเขาก็จับ "ผู้หลบหนี" ที่พยายามหนีออกจากสวนสัตว์ไปหาน้องเฉี่ยนได้ถึงหกตัวแล้ว
พอโดนจับได้ก็ยังไม่รู้จักสำนึก ยังแถทำเป็นแมวน้อยน่ารักเพื่อหลบหนีอีก
ตลกจะตาย ไปดูรูปร่างตัวเองก่อนสิว่าตัวใหญ่แค่ไหน
อ้วนกว่าหมูอีกนะเนี่ย
ฉือเยี่ยนลิ่วตอบกลับมาว่า: "แมวบ้านคุณจิตใจไม่แข็งแรงพอ แนะนำให้ฝึกบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชินเอง"
ก็ไม่เห็นมีวาฬเพชฌฆาตตัวไหนไล่ตามฉือเฉี่ยนขึ้นฝั่งเลย แล้วทำไมแมวของคุณถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้?
"พี่ฉือ ฉันรู้แล้วนะ คนอื่นพาลูกมาเที่ยวสวนสัตว์คือมาเล่น แต่พี่ไม่เหมือนใคร" หรงฉีกัดฟัน "พี่พาเด็กมาปลุกระดม!"
ยังไม่ถึงวัน สัตว์แต่ละตัวของเขาก็กลายเป็นพวกอกแตกแยกไปทีละตัว ๆ
เด็กน้อยตัวแค่นี้ น่ากลัวได้ขนาดนี้เชียว
ฉือเยี่ยนลิ่วหัวเราะเบา ๆ "ใช่สิ งั้นนายเป็นผู้อำนวยการสวนสัตว์ก็ไม่ต้องเป็นแล้ว ยกให้หล่อนไปเลยดีไหม"
"..."
หรงฉีทำเป็นหูหนวกเก่งมาก ยังขอให้เขาเปิดลำโพงให้ฉือเฉี่ยนมาว่ากล่าวหัวโจกพวกแหกคุกเหล่านั้น
ฉือเฉี่ยนยื่นหน้าเข้ามา พูดไปไม่กี่ประโยคก็ทำให้เจ้าเหมียวน้อยก้อนใหญ่ทั้งหลายที่ไปเรียนภาษาเหมียวมาจากที่ไหนไม่รู้สงบลงได้
เมื่อกี้ยังวุ่นวายไม่หยุด แต่ตอนนี้กลับส่งเสียงร้องอย่างว่าง่าย "เหมียว~" แล้วก็เงียบไป
หรงฉีรู้สึกเศร้าใจสุดขีด "หลานสาวนายไปช่วยเหลือวงการสัตว์ไว้ในชาติก่อนหรือไงเนี่ย?"
นางพูดอะไร พวกมันก็เชื่อฟังจริง ๆ นะ
ฉือเยี่ยนลิ่ววิจารณ์อย่างเฉียบขาด: "นายยังสู้เด็กคนเดียวไม่ได้เลย"