หลิงเฉียนทำใจกล้าราวกับจะไปตาย หลับตาดื่มน้ำผลไม้รวมลงไป
แค่ชั่ววินาที สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที
แล้วตัวเขาก็แข็งค้าง
กู้ฮว่าสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงยื่นมือไปเขย่าตัวเขา “พี่เฉียน…”
ยังพูดไม่ทันจบ หลิงเฉียนก็ล้มลงข้าง ๆ ร่างกายกระตุกเกร็งอยู่สองสามที แล้วก็แน่นิ่งไป
[ช่วยด้วย!! มีคนสิ้นอีกแล้ว!]
[ตัวสั่นเลย นี่มันน้ำผักผลไม้หรือยาพิษร้ายแรงกันแน่?]
[หลิงเฉียน: นายถอยไปให้ฉันลองก่อน ชั่ววินาทีต่อมา: ฉันไปก่อนนะ]
เสียงของกู้ฮว่าสั่นพร่า “ผกก.คะ คุณแน่ใจหรือว่าสิ่งนี้ดื่มได้จริง ๆ? มีคนสลบไปสองคนแล้วนะ!”
ผกก.ใหญ่: “สบายใจได้ครับ แค่รสชาติดื่มยากนิดนึง ส่วนผสมน้ำผักผลไม้ในนั้นมีประโยชน์ต่อร่างกายมาก”
คนอื่น ๆ มีสีหน้าแบบ: แน่ใจเหรอ? ผมไม่เชื่อหรอก
ดังนั้นบรรดาแขกรับเชิญจึงล้มลงไปทีละคน
สุดท้ายถึงคิวฉือเฟิงเซียว เขารู้ดีว่าตายเช้าตายช้าก็ต้องตาย สู้ตายเช้าไปให้เกิดใหม่เร็ว ๆ ยังดีกว่า
เลยยกน้ำผลไม้รวมขึ้นดื่มหมดในอึกเดียว!
…เอ๊ะ?
ฉือเฟิงเซียวมองแก้วในมือด้วยสีหน้าประหลาดใจ มัน…ไม่ได้รสชาติแย่เลย?
แถมทำไมยังมีกลิ่นหม่อนอีก?
[ทำไมรู้สึกว่าท่านอ๋องนักแสดงฉือไม่เป็นอะไรเลย หรือว่าจริง ๆ แล้วมันไม่ได้รสชาติแย่?]
[ศพแปดคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ไม่เห็นด้วยนะ คงเป็นต่อมรับรสของพี่ฉือที่กลายพันธุ์ไปแล้ว]
[คนเดียวที่หัวเราะได้จนจบ: หนูกินแหลกเฉี่ยน]
ฉือเฟิงเซียวเดินไปนั่งข้าง ๆ ฉือเฉี่ยน ก่อนจะลดเสียงลงถามว่า “นี่แอบเปลี่ยนให้ฉันใช่ไหม?”
“อื้อหือ” ฉือเฉี่ยนไม่ปฏิเสธ “ก็พี่บอกว่าไม่อยากดื่มนี่นา”
“เฉี่ยนเป่า เจ้าเด็กดีของน้า!” ฉือเฟิงเซียวซึ้งใจจนน้ำตาแทบหยด กอดเธอแน่น “น้าไม่เคยรักแกเสียเปล่าเลยจริง ๆ!”