ผกก.ใหญ่ มือสั่น “โจรสลัดอีกแล้วเหรอ?!”
“ไม่ใช่ครับ! เป็นวาฬเพชฌฆาต ฉลาม โลมา ฝูงใหญ่มากเลย!!”
ผกก.ใหญ่: “???”
บนผิวน้ำทะเล สัตว์ทะเลแน่นขนัดล้อมรอบเรือสำราญ เหมือนยกพวกมาตีกัน
ถ้าใครขี้กลัวเห็นเข้าคงสลบไปทันที
ฉือเฟิงเซียวออกไปดูแวบหนึ่ง แล้วกลับมาบอกฉือเฉี่ยน “เฉี่ยนเป่า ไอ้วาฬขาวดำอ้วนสองตัวนั้นตามมาแล้ว!”
[!!! ตายแล้ว! ฉันว่าฉันลืมอะไรไป ที่แท้ก็วาฬเพชฌฆาตน้อยนั่นเอง!]
[เอาจริงนะ พากลับบ้านไม่ได้เหรอ ดูพวกมันชอบน้องเฉี่ยนมากเลย]
[คุณข้างบน ความคิดคุณนี่น่ารักจนจะติดคุกนะ]
ฉือเฉี่ยนวางแก้วนมลง แล้วเดินตามคุณน้ากลับออกไป
เธอเดินไปถึงราวเรือ วาฬเพชฌฆาตสองตัวว่ายมา หางสะบัดพึ่บๆ
วาฬเพชฌฆาตหมายเลขหนึ่ง: “พี่จ๋า พี่จ๋า จะไปแล้วเหรอ?”
วาฬเพชฌฆาตหมายเลขสอง: “ฮือๆ หนูไม่ให้พี่ไปหรอก หนูล่าอาหารมาเลี้ยงพี่ได้นะ สร้างวังใต้ทะเลให้พี่ได้ อยู่ก่อนสิ!”
เจ้าอ้วนสองตัวกระโดดขึ้นๆ ลงๆ จากน้ำมาเสียดสีกับฝ่ามือที่ฉือเฉี่ยนยื่นออกมา
ฉือเฉี่ยนลืมไปเลยว่าเจ้าตัวใหญ่สองตัวนี้ขี้ประจบสุดๆ
แถมอายุแค่ไม่กี่ปี อยู่ในหัวก็คิดแต่เรื่องหาเมียทุกวัน
“คราวหน้าพี่มีเวลา จะกลับมาเยี่ยมนะ” ฉือเฉี่ยนลูบคะเนหัวโตๆ ของพวกมัน แล้วเตะลูกบอลที่อยู่ปลายเท้าลงไป
“เอาลูกนี้ไปเล่นนะ ต่อไปถือว่าพี่อยู่เป็นเพื่อนพวกหนูล่ะ”
วาฬเพชฌฆาตหมายเลขสองใช้หัวดันลูกบอล เล่นกับวาฬเพชฌฆาตหมายเลขหนึ่งโยนรับกันพักหนึ่ง