เฮลิคอปเตอร์ของทีมงานบินไปได้ไม่ไกลก็ต้องบินกลับมารับจี้หรงเอินกับจี้อานว่านไป
ก่อนที่ตำรวจจะตามมาถึง พวกเขารีบส่งจี้หรงเอินเข้าไปก่อน
ถือเป็นน้ำใจเล็กน้อย
[คนแบบจี้หรงเอินนี่... เอาไปไว้ข้างบ้านก็ได้แต่กวนประสาท]
[คุณครูจี่~ การมีลูกมันยากตรงไหน? หลายปีมานี้ก็มีกันแบบนี้ทุกปีไหม? บางทีลองหาสาเหตุที่ตัวเองดูก่อน ว่าทำไมมีไม่ได้ มีความพยายามมากพอหรือเปล่า!]
[กับเสียงเพลงเชียร์วัยทองที่แทบจะทำให้คอแห้งแบบนั้น ต้องมีลูกที่หัวแข็งขนาดท่อนไม้ถึงจะสืบทอดได้]
[น้องว่านไม่มีพรสวรรค์ทางดนตรีก็จริง แต่เธอเป็นถึงผู้ชนะเลิศเหรียญทองประเภทเยาวชนในการแข่งขันวาดภาพระดับชาตินะเว้ย! คนแบบไหนกันเนี่ย!]
[หืม? กู้ฮว่าเงียบไปไหน? เมื่อกี้ไม่ใช่พูดเก่งมากเหรอ?]
กู้ฮว่ารีบทำตัวให้ไม่มีใครสังเกตเห็นดีกว่า
เธอว่าแล้วว่าฉือเฉี่ยนคนนี้ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ๆ
หรือไม่ก็ตระกูลฉือมีสายสืบลับที่คอยสะสมข่าวซุบซิบของคนอื่นอยู่เบื้องหลัง
ไม่อย่างนั้นจะรู้เรื่องเยอะขนาดนี้ได้ยังไง??!
ระบบเตือน: "ความชอบใจของเฮ่อฟางจือตอนนี้อยู่ที่ 55% เข้าเขตอันตรายแล้ว หากเกินกว่านี้จะมีการลงโทษ โปรดเจ้าของภารกิจระวังด้วย"
กู้ฮว่า: "..."
ช่างน่ารำคาญจริงๆ!
*
เดินต่อไปอีกครึ่งวัน ในที่สุดฉือเฉี่ยนกับพวกก็มาถึงตีนเขาหิมะ
ด้านหน้าเป็นทะเล ผิวน้ำมีเศษน้ำแข็งลอยอยู่ มองไปไกลๆ เห็นแนวธารน้ำแข็งเป็นเค้าโครง