ไม่ใช่แค่หาที่ผิดที่เดียวเท่านั้น
เจ้าวาฬมิงค์ตัวนั้นได้แต่อวดความเร็วอันยอดเยี่ยมของมัน อุ้มฉือเฉี่ยนพวกเขาพุ่งทะยานไปอย่างบ้าคลั่ง
แล้วก็พุ่งมาถึงธารน้ำแข็งที่ไกลที่สุดนี้
แล้วฉือเฉี่ยนก็ถูกพวกเพนกวินน่ารักๆ เหล่านี้ทำให้ใจละลาย ซะจนไม่ทันสังเกตเรื่องนี้
เหล่าเพนกวินได้รับอนุญาตจากฉือเฉี่ยน ในที่สุดก็เลิกกีดกันฉือเฟิงเซียวพวกเขา และเปิดทางให้พวกเขาเข้าไป
ฉือเฟิงเซียวหนาวจนต้องเป่าลมปาก ฉือเฉี่ยนอุ้มเพนกวินน้อยตัวหนึ่งยัดใส่อกเขา “คุณน้า อบอุ่นจะตาย”
เจ้าเพนกวินน้อยเชื่อฟังดี ไม่เหมือนเพนกวินตัวใหญ่ที่แก่กล้าเหลือเกิน
ฉือเฉี่ยนยกให้คนอื่น เจ้าตัวน้อยก็ได้แต่ทำตัวขวยเขินห่อตัวเป็นลูกบอล
เสิ่นเจียซูมองด้วยสายตาอยากได้
ฉือเฉี่ยนวางให้พวกเขาอกคนละตัว แล้วให้พวกเขายืดขาแนบชิดกับเจ้าอ้วนๆ พวกนี้เพื่อรับความอบอุ่น
พวกเขาหลายคน: ขึ้นสวรรค์!
มีความสุขสุดๆ!
ใกล้เที่ยง เพื่อต้อนรับฉือเฉี่ยน เหล่าเพนกวินต่างก็กระโดดลงทะเล
ไม่นาน พวกเพนกวินที่ลงทะเลก็เดินโซเซวิ่งกลับมา
เพนกวินตัวใหญ่ผู้นำกอดปลาค็อดเงินที่ใหญ่กว่าหัวของมัน
เพนกวินที่อยู่ด้านหลังไม่กอดกุ้งมังกรนอร์เวย์น้ำลึก ก็เป็นปลาน้ำแข็งหรือหอยเป๋าฮื้อดำทอง
สำหรับเหล่าเพนกวินแล้ว นี่คือมาตรฐานการต้อนรับแขกสูงสุด
มีเพนกวินน้อยตัวหนึ่งเก็บกุ้งที่พวกมันทำตก พอเก็บได้ก็อุ้มแล้วแทรกเข้าไปในขบวนส่งอาหาร
พวกมันยังจัดจานเก่งมาก จับปลากุ้งที่จับได้วางในชามและจานน้ำแข็งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ แล้ววางพืชทะเลไว้ตรงกลางเป็นของตกแต่ง